ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 177

باب 50 حدیث معمّر مغربی‌

1-

(2) محمّد بن فتح رقّی و علیّ بن حسن بن اشکی «3» گویند در مکّه مردی مغربی را

(3) فی بعض النسخ «علی بن الحسین بن حثکا اللائکی» و احتمل کونه علی بن الحسن اللانی المعنون فی التقریب.

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:336

دیدار کردیم و با جمعی از اصحاب حدیث در آن سال یعنی سال سیصد و نه که در موسم حجّ حاضر بودند بر وی وارد شدیم مردی را دیدم که موی سر و صورتش سیاه و مانند مشکی پوسیده بود و در اطرافش فرزندان و نوه‌هایش و مشایخ همشهریش گرد آمده بودند و می‌گفتند ما از بلاد اقصای مغربیم و در نزدیکی شهر باهره علیا زندگی می‌کنیم و آن مشایخ گواهی دادند که از پدران خود شنیده‌ایم که آنها از پدران و اجدادشان حکایت کرده‌اند که این مرد همان شیخ ابو الدّنیا معمّر معروف است و نام او علیّ بن عثمان بن خطّاب بن مرّة بن مزید است، می‌گفتند که او همدانی است ولی اصل او از صنعای یمن «2» است، به او گفتیم:

آیا تو علیّ بن أبی طالب علیه السّلام را دیده‌ای؟ با دستش پاسخ داد، آنگاه چشمانش را در حالی که ابروانش بر روی آنها افتاده بود گشود، چشمانی که گویا دو چراغ روشن بود و گفت: او را با همین دو چشم دیده‌ام و من خدمتگزار او بودم و در جنگ صفّین او را همراهی کردم و این اثر جراحت مرکب علیّ علیه السّلام است و اثر آن را که بر ابروی راستش بود به ما نشان داد و آن جماعتی که از مشایخ و ذراری وی

(2) فی بعض النسخ «صعید الیمن».