ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 189

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:364

بروید و بر گرداگرد آن حصاری بسازید (1) و بر اطراف آن حصار هزار کاخ بنا کنید و بر فراز هر یک هزار پرچم برافرازید که هر یک از آن کاخها مقرّ یکی از وزرای من خواهد بود، آنها رفتند و همه آن کارها را به انجام رسانیدند و آمدند و او را از پایان کار آگاه کردند آنگاه مردم را برای تجهیز إِرَمَ ذاتِ الْعِمادِ فراخواند و ده سال نیز این کار به طول انجامید.

آنگاه پادشاه برای دیدار ارم حرکت کرد و تنها یک شبانه روز مانده بود که به آنجا برسد که خدای تعالی بر او و همراهانش عذاب آسمانی فرو فرستاد و همه آنها را نابود کرد و نه او و نه هیچ یک از همراهانش نتوانستند بر آن ارم داخل شوند، آری این است داستان ارم ذات العمادی که مانند آن در بلاد آفریده نشده است.

و من در کتابها خوانده‌ام که مردی بر آن داخل می‌شود و آنچه در آن است می‌بیند بعد از آن بیرون می‌آید و مشهودات خود را برای مردم بازگو می‌کند، امّا کسی باور نمی‌کند و به زودی در آخر الزّمان دینداران به آن درآیند.

مصنّف این کتاب رضی اللَّه عنه گوید: اگر روا باشد که در زمین بهشتی از چشمان مردمان نهان وجود داشته باشد و احدی از مردم بدان راه نبرد و وجود آن از

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:365

طریق اخبار برای آنها به اثبات رسیده باشد، (1) چگونه است که وجود قائم علیه السّلام را در دوران غیبت از طریق اخبار نمی‌پذیرند، و اگر روا باشد که شدّاد بن عاد نهصد سال عمر کند چگونه است که روا نباشد قائم علیه السّلام به مانند آن و یا بیش از آن عمر کند، در حالی که خبر شدّاد بن عاد از ابی وائل است امّا اخبار قائم علیه السّلام از پیامبر اکرم و ائمّه اطهار صلوات اللَّه علیهم وارد شده است آیا این جز مکابره در انکار حقّ و حقیقت است؟

و در کتاب «المعمّرون» از هشام بن سعید حکایت کرده است که گوید: در اسکندریّه سنگی یافتیم که بر آن نوشته بود: من شدّاد بن عاد هستم همان که ستونهای استواری بنا کرد که مانند آن در بلاد آفریده نشده و لشکریان بسیار فراهم آوردم و به بازوی خود مکرهان را بستم، آنها را بنا کردم در حالی که پیری و مرگ نبود و سنگ در نرمی برای من چون گل بود و گنجی را در دریا نهادم که دوازده منزل فاصله آن است و کسی جز امّت محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم آن را استخراج نکند.

و اوس بن ربیعة بن کعب بن امیّة اسلمی دویست و چهارده سال زندگانی کرد و در این باره چنین سرود:

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:366