ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 268

8-

(2) ابو ابراهیم کوفیّ گوید: بر امام صادق علیه السّلام داخل شدم و در حضورش

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:551

بودم که ابو الحسن موسی بن جعفر علیه السّلام در حالی که پسر بچه‌ای بود وارد شد من به استقبالش رفتم و سر مبارک او را بوسیدم و نشستم. امام صادق علیه السّلام فرمود:

ای ابو ابراهیم! بدان که پس از من او امام توست و در باره او مردمانی هلاک شوند و مردمانی دیگر به سعادت رسند، خدا قاتل او را لعنت کند و عذابش را دو چندان گرداند و خداوند از صلب او بهترین اهل زمین و زمان را پس از عجائبی که از روی حسد بر وی گذرد خارج سازد و لیکن خدای تعالی کار خود را به انجام رساند اگر چه مشرکان را ناخوش آید خداوند از صلب او تتمّه ائمّه اثنی عشر را بیرون آورد و آنان را به کرامت خویش اختصاص دهد و آنان را در سرای قدس خویش جای دهد. منتظر امام دوازدهم مانند کسی است که شمشیر خود را کشیده و پیشاپیش رسول خدا از وی دفاع کند. در این هنگام مردی از موالیان بنی امیّه «1» داخل شد و کلام منقطع گردید و پانزده مرتبه دیگر به نزد امام صادق علیه السّلام آمدم تا باقی کلام را بشنوم و بر آن توفیق نیافتم تا آنکه یک بار به خدمتش درآمدم و او نشسته بود فرمود: ای ابو ابراهیم او برطرف کننده اندوه از شیعیان خود است از آن پس که سختی و تنگی بسیار و گرفتاری طولانی و جور

(1) کذا، و الظاهر «من موالی بنی العبّاس».

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:552

فراوان پدیدار شده باشد (1) و خوشا به حال کسانی که آن زمان را درک کنند. ای ابو ابراهیم! تا اینجا برای تو بس است. ابو ابراهیم گوید: هرگز با تحفه‌ای باز نگشته بودم که از این مژده شادی بخش‌تر و مسرورکننده‌تر باشد.

باب 56 نهی از تسمیه قائم علیه السّلام‌