حج و مهدویت صفحه 104

حجت خالی نمی‌شود و مردم در «فترت» نمی‌مانند. این موضوع در دست تو امانت است و به برادرانت که از اهل حق‌اند برسان» (1)

«ابونعیم انصاری زیدی» می‌گوید من در مکه بودم و با جمعی از «مقصره» ، از جمله محمودی، علایی کلینی، ابوهاشم دیناری و ابوجعفر احول همدانی که حدود سی مرد بودند، نزد مستجار، کنار کعبه نشسته بودیم. در میان این جمع به نظر من جز «محمد بن قاسم عقیلی» کسی مخلص نبود. روز ششم ذی‌حجه سال ٢٩٣ه. ق انجمن کرده بودیم. به ناگاه از صف طواف، جوانی نزد ما بیرون آمد که در دو «ازار» محرم بود و نعلین در دست داشت. چون چشم ما بدو افتاد، از هیبت او همه از جا برخاستیم و احترام کردیم و کسی از ما نبود که بر پا نایستاده باشد و به او سلام نکرده باشد. او در میان ما نشست و به راست و چپ نگریست و فرمود: «شما می‌دانید که ابوعبدالله امام ششم در دعای «الحاح» چه می‌گفت؟» گفتیم: «چه می‌گفت؟» فرمود: «می‌گفت بار خدایا! من از تو خواهش دارم بدان نام تو که آسمان بدان برپاست و زمین بدان برجاست