حج و مهدویت صفحه 39

لِعِبَادِ اللهِ حَافِظٌ لِدِینِ الله.(1)

امام برای امامت آفریده شده است. او عالم به سیاست، و اطاعت کردنش واجب است. او برپا کننده امر خدا، ناصح بندگان خدا و حافظ دین اوست.

چنان‌که «منصور بن حازم» در محضر امام صادق (ع) چنین می‌گوید:

به مردم گفتم: «مگر نمی‌دانید که رسول خدا (ص) حجت خدا بر خلقش بود؟» گفتند: «آری» . گفتم: «چون او درگذشت، حجت خدا کیست؟» گفتند: «قرآن» . پس من در قرآن نظر کردم و دیدم مرجئه، قدریه و حتی زندیقی که به قرآن ایمان ندارد، به آن استشهاد می‌کنند تا بر مردان طرف مقابل خود غلبه کنند. بنابراین فهمیدم که قرآن بدون سرپرستی که معنای واقعی آن را بیان کند، حجت نیست و اوست که هرچه درباره قرآن بگوید حق است.

به آنها گفتم: «قیم قرآن کیست؟» گفتند: «ابن‌مسعود، حذیفه و عمر قرآن می‌دانستند» . گفتم: «همه قرآن را؟» گفتند: «نه» . کسی را ندیدم که بگوید شخصی جز علی (ع) همه قرآن را می‌داند و زمانی که مردم مطلبی را نمی‌دانند، این تنها علی [بن‌ابی‌طالب (ع)] است که می‌گوید من می‌دانم [بنابراین حق با کسی است که می‌داند]. پس من گواهی می‌دهم که علی (ع) قیم قرآن است و اطاعتش واجب است و بعد از پیغمبر حجت خدا بر مردم است و آنچه او درباره قرآن گوید حق است. حضرت فرمود: «خدا تو را رحمت کند» . عرض کردم: «علی (ع) نیز از