حج و مهدویت صفحه 70

امام صادق (ع) فرمود:

به خدا قسم! اگر ابلیس پس از نافرمانی و تکبر از اطاعت دستور خدا، به مقدار عمر دنیا بر خدا سجده می‌کرد، برای او سودی نمی‌داشت و خدا از او نمی‌پذیرفت، مگر اینکه او طبق فرمان خدا بر آدم سجده می‌کرد. وضعیت این امت نیز که بعد از پیامبر (ص) نافرمانی کردند و گمراه شدند چنین است. بعد از ترک‌گفتن پیشوایی که پیامبر (ص) برای آنها منصوب کرد، خداوند هرگز عملی از آنها را نمی‌پذیرد و نیکی‌های آنها را بالا نمی‌برد، مگر اینکه از آن جهتی بیایند که خدا امر کرده است و امامی را اطاعت کنند که خدا به ولایتش امر کرده است و از دری وارد شوند که خدا و رسول برای آنها گشوده‌اند.(1)

«محمد بن مسلم» از امام [باقر یا امام صادق] علیهما السلام نقل می‌کند که فرمود:

خاندانی در بنی‌اسرائیل بودند که در پی چهل روز عبادت، هر چه از خدا طلب می‌کردند، خداوند به آنها مرحمت می‌فرمود. یکی از آنان به عبادتی چهل روزه پرداخت، ولی دعای او پذیرفته نشد. به نزد حضرت عیسی شکایت کرد. حضرت عیسی (ع) تطهیر کرد و نماز خواند. آن‌گاه به درگاه پروردگار دعا کرد.

وحی آمد: «ای عیسی! این بنده‌ام از غیر آن راهی آمده است که باید نزد من بیاید. او مرا درحالی می‌خواند که به نبوت تو شک دارد. بنابراین اگر به اندازه‌ای مرا بخواند که گردنش قطع شود و