منطق ترجمه قرآن صفحه 173

روشن می شود که مقصود از آیات فوق (که ظاهر آن ها بر جبر دلالت داشت) مجبور بودن انسان نیست؛ پس لازم است که با اضافه کردن مطالب تفسیری، مقصود خدا در این موارد روشن شود.

ج) عصمت پیامبران الاهی

عقیده به عصمت پیامبران الاهی، در تفسیر و ترجمه آیات زیر، مؤثر و قابل بررسی است.

مثال: [ ...وَ عَصَی ءَادَمُ رَبَّهُ و فَغَوَی ... ]؛ (1)

مکارم شیرازی: «آری آدم پروردگارش را نافرمانی کرد و از پاداش او محروم شد»؛

مجتبوی: «و آدم پروردگار خویش را نافرمانی نمود پس راه راست را گم کرد»؛

فیض الاسلام: «و آدم پروردگارش را نافرمانی امر و فرمان مستحب و نیکوی او را انجام نداده راه را گم کرد از مطلوب و خواسته خود که همیشه ماندن در بهشت بود بی بهره ماند»؛

آیتی: «آدم در پروردگار خویش عاصی شد و راه گم کرد»؛

الاهی قمشه ای: «و آدم نافرمانی خدای کرد و گمراه شد».

در این دو ترجمه اخیر، می بینیم که به عصمت آدم علیه السلام به عنوان پیامبر بی توجهی شده؛ اما در ترجمه های دیگر به نوعی ظاهر آیه، توجیه، تاویل و تفسیر شده است تا با عصمت ناسازگار نباشد.

و نیز مثال دیگر، قابل بررسی است: [ لِّیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَم نبِکَ وَ مَا تَأَخَّرَ... ]؛ (2)

د) امامت و عدل

اشاره

برخی از مبانی و اصول مخصوص مذاهب اسلامی هستند، که مترجم قرآن بدان ها اعتقاد دارد، مثل «امامت» و «عدل» که از اصول مذهب شیعه به شمار می آیند، و مورد