حلقه پنجم : سلسله درس‌های مهدویت : نعمت امام (ع) صفحه 83

حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله فرمودند:

ما فتح الله علی عبد باب الشکر فخزن عنه باب الزیادة.(1)

خدا بر بنده ای باب شکر را نگشود که باب افزایش (نعمت) را بر او بسته باشد.

این افزایش شامل نعمت «توفیق شکرگزاری» هم می شود، یعنی این که خداوند باب شکر خویش را بر بنده باز نگه دارد.

در واقع اگر خدا بخواهد نعمتی را بر انسان زیاد فرماید، باب شکر را بر او می گشاید، هم چنان که اگر بخواهد انسان را بیامرزد، باب توبه را بر او باز می کند. لذا اگر انسان توفیق شکرگزاری نعمتی را پیدا کرد، می تواند آن نعمت را زیاد کند، زیرا خداوند منان وعده فرموده که ادای شکرالهی به سرعت نعمت را افزون می دارد. امام صادق علیه السلام فرمودند:

ایما عبد انعم الله علیه فعرفها بقلبه – و فی روایة اخری فاقر بها بقلبه – و حمدلله علیها بلسانه، لم ینفد کلامه حتی یامر الله له بالزیادة. (2)

هر بنده ای که خدا به او نعمتی بدهد، پس معرفت قلبی به آن نعمت پیدا کند [در روایت دیگری است که قلباً به آن نعمت اقرار کند] و با زبان هم خدا را بر آن نعمت حمد گوید، کلامش تمام نمی شود، مگر این که خدا امر می فرماید که آن نعمت بر او زیاد شود.

وعده بالاتری هم امام هادی علیه السلام از پدران گرامی خود، از امیر