حلقه چهاردهم : سلسله درس‌های مهدویت : کیفیت دعا صفحه 210

پیرزن پرسیدم: تو چه نسبتی با صاحبان این خانه داری؟ و این خانه چرا دار الرضا علیه السلام نامیده شده؟

گفت: من از دوستان اهل بیت علیهم السلام هستم و این خانه، خانه امام علی بن موسی الرضا علیهما السلام است که امام حسن عسکر علیه السلام مرا در این خانه ساکن نموده است و من از خدمتگزاران آن حضرت بودم.

چون این سخن را از او شنیدم، با او مأنوس شدم و این راز را از رفقای مخالف عقیده خودم پنهان کردم.

مدتی که در آن جا بودیم، برنامه ما چنین بود که موقعی که شب از طواف خانه خدا بر می گشتیم در ایوان خانه می خوابیدیم و درب خانه را می بستیم و پشت آن سنگ بزرگی – که از سنگینی آن را می غلتانیدیم – می گذاشتیم.

در آن ایوانی که ما می خوابیدیم، شبهای متعدد نوری را مثل نور مشعل می دیدم. نیز می دیدم که درب خانه باز می شد بدون این که کسی از ما درب را باز کند. شخصی متوسط القامه و گندمگون متمایل به زرد لاغر اندام را دیدم که در چهره او اثر سجده نمایان بود. دو پیراهن و عبای نازکی روی آن بر تن کرده و نعلینی قوس دار پوشیده بود. وارد می شد و به اتاقی که پیرزن در آن بود بالا می رفت و پیرزن به ما می گفت: دخترم در اتاق است و به کسی اجازه نمی داد که به طرف آن اتاق برود.

هنگامی که از پله ها بالا می رفت، نوری را می دیدم که بر ایوان می تابید، بعد همان نور را در اتاق می دیدم بدون این که چراغی ببینم.