حلقه چهاردهم : سلسله درس‌های مهدویت : کیفیت دعا صفحه 218

و کنه معرفتک، و اتوجه الیک بالتسمیة البیضاء، و بالوحدانیة الکبری، التی قصر عنها من ادبر و تولی و امنت بحجابک الاعظم و بکلماتک التامة العلیا التی خلقت منها دار البلاء و احللت من احببت جنة المأوی.

و آمنت بالسابقین و الصدیقین اصحاب الیمین من المؤمنین [و] خلطوا عملاٌ صالحاً و آخر سیئاً، الا تولینی غیرهم و لا تفرق بینی و بینهم غداً، اذا قدت الرضا بفضل القضاء.

آمنت بسرهم و علانیتهم و خواتیم اعمالهم، فانک تحتهم علیها اذا شئئت.

یا من اتحفنی بالاقرار بالوحدانیة و حیانی بمعرفة الربوبیة و خلصنی من الشک و العمی، رضیت بک رباً و بالاصفیاء حججاً و بالمحجوبین انبیاء و بالرسل ادلاء و بالمتقین امراء و سامعاً لک مطیعاً.(1)

گفتگوی پایانی

سالهای سال است که وقتی یاد و خاطره اصحاب با وفای سید الشهداء علیه السلام را می خوانیم و می شنویم، آرزو می کنیم که: ای کاش همراه آنان بودیم و به رستگاری عظیم نائل می شدیم. فرمایش امام