حلقه چهاردهم : سلسله درس‌های مهدویت : کیفیت دعا صفحه 219

هشتم علیه السلام را به ربان بن شبیب خوانده ایم و باور کرده ایم که فرمود:

ان سرک ان یکون لک من الثواب مثل ما لمن استشهد مع الحسین علیه السلام فقل متی ما ذکرته: یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزاً عظیماً.(1)

اگر خوشحال می شوی از این که پاداش کسانی را که در رکاب حسین علیه السلام به شهادت رسیده اند، ببری، هرگاه او را یاد کردی بگو: ای کاش من با آنان بودم، پس به رستگاری بزرگ می رسیدم.

هر بار که این جمله را به زبان آوردیم، وارث حسین علیه السلام در نظرمان مجسم شد که هم چون جد شریفش در زمان غیبت، غریب و تنها مانده و «هل من ناصر ینصرنی» سر می دهد. پیش خود گفتیم: آیا می شود جان ناقابل ما لیاقت فدا شددن در پیش روی نور آل محمد صلی الله علیه و آله را بیابد؟ آیا ممکن است آن عزیززهرا علیها السلام ما را در زمره فدائیانش بپذیرد؟ هر چه به خود می نگریم، هیچ گونه شایستگی برای آن که در درگاهش پذیرفته شویم، نمی بینیم. از خود ناامید می شویم، اما از کرم و بزرگواری مولایمان نه. به این دلخوشیم که مولایمان همان گونه که جدش با حر بن یزید ریاحی رفتار کرد، دست رد بر سینه ما نزند و توبه مان را بپذیرد. حر وقتی خود را میان بهشت و جهنم مخیر دید و تصمیم گرفت که خود را از جهنم نجات داده، بهشتی شود، در حالی که دستانش را بر سر گذارده بود، سوار بر اسب به سوی مولایش آمد و با دل شکسته و تائب عرضه داشت: