آیین برنامه سازی مهدویت صفحه 148

نگاهی تحلیلی به دوران غیبت صغری

غیبت صغری دورانی برزخی انتقالی بین دوران حضور امامان و دوران غیبت کبری است. این بدین معنا است که مکتب تشیع، برخلاف تمام ادیان آسمانی دیگر که معتقد به خاتمیت قطع کامل و ناگهانی وحی و رابطه آسمان و زمین هستند، با توجه به نیازهای انسانی و واقعیت های اجتماعی فرایند انتقال از دوران وحی به دوران غیبت کبری را در قالب مقعطی تاریخی که بیش از 3 قرن طول می کشد، طراحی می کند.

براساس این طرح، رابطه آسمان و زمین در قالب ولایت و عصمت و علم غیب امامان هیچگاه قطع نخواهد شد اما به دلیل آماده نبودن جامعه جهانی و فشار رأس هرم نظام های باطل، ناچار رهبری معصوم به غیبت می رود. ولی این غیبت از منظر و زاویه جبهه و جامعه حق وقتی صورت می گیرد که جامعه شیعه پس از سال ها تربیت یافتگی، آن هم نه بر مبنای زور و تزویر بلکه بر مبنای علم و فرهنگ، به بلوغ اجتماعی فرهنگی برای پذیرش غیبت رسیده باشد.

این در حالی است که در فرایند انتقال از دوران حضور امام به دوران غیبت کبری از جهت نظام رهبری، با طراحی نظام نیابت خاصه و آنگاه نظام نیابت عامه، سعی می شود برای جریان پیوسته تشیع در طول تاریخ بر محوریت شایسته سالاری و بر مبنای علم و فرهنگ، نظام رهبری شیعه طراحی شود؛ نظامی با تاریخی طولانی زیر نظر امامان شیعه تا با پیمودن فراز و نشیب های گوناگون علمی، اجتماعی، مدیریتی، حتی تحقق ریزش ها و رویش ها در آن، زمینه را برای به بلوغ بیشتر رسیدن شیعیان نسبت به فهم و پذیرش رهبری و مدیریت واسطه ای شیعه در دو دوران غیبت صغری و کبری فراهم سازد.

خاستگاه ایده

ایده و شرح آن

نیمه شعبان رحلت نائب چهارم

- روز نیمه شعبان هم روز تجلی امام موعود بر زمینیان است و هم روز گرفته شدن نعمت حضورش به واسطه قدرناشناسی مردمان است.

دوران غیبت صغری

تشیع مکتبی معقول و دارای مهندسی و مدیریت تاریخی نظام مند برای طراحی جامعه ای مکتبی، علمی و فرهنگی محور است؛

تشیع، یگانه جامعه ای است که قائل به استمرار جریان پیوسته فیض و