انسان شناسی و مهدویت صفحه 73

4.1.1. خلقت انسان­های نخست

خداوند پس از آفرینش عوالم وجود و جهان هستی و خلقت موجودات مختلف تصمیم می گیرد که انسان را بیافریند. در آغاز، تصمیم خود را با ملائک به عنوان برترین در میان می گذارد. آن ها با دریافت ناقصی که از انسان داشتند، نسبت به این مسأله واکنش نشان می دهند؛ ولی حق تعالی که تصمیم او مترادف با تحقق است از ملائکه می خواهد که پست ترین و متعفن ترین گِل روی زمین را به باغ بهشتی بیاورند و دو پیکره را طراحی کنند. آن گاه که پیکره ها آماده می شود، از سوی حق تعالی روحی در آن ها دمیده می شود. آن دو پیکر زنده می شوند و آدم و حوا نام می گیرند.

پس از آن، خداوند به آدم که تجسم و مظهر علم و قدرت و تدبیر او بود  دانش و معرفت می آموزد و او را معلم فرشتگان می کند تا اسمایی را که نمی دانند به آن ها بیاموزد. وقتی فرشتگان با حقیقت مرتبت آدم آگاه می شوند، به دستور خداوند بر او سجده می­کنند؛ مگر ابلیس که سجده نمی کند.

ابلیس از جنیان بود و چون از آتش آفریده شده بود، خود را برتر از انسان می دید. به همین علت، از فرمان خدا سرپیچی نمود. او پس از نافرمانی و پافشاری بر آن، از درگاه حق تعالی رانده شد؛ اما قبل از خروج، از خداوند تقاضایی کرد که مورد قبول واقع گشت. او از خداوند خواست که مهلت بیابد تا بنی آدم را اغوا کند و تصمیم خود را در دو مرحله به اجرا گذاشت.

ابتدا با وسوسه باعث خروج آدم و حوا را از بهشت و هبوط آن ها به زمین شد و آن گاه در زمین به اغواگری گسترده علیه بنی آدم مشغول شد. خداوند نیز به او مهلت داد، ولی اعلام کرد که سرانجامِ او و همه گمراهان، جهنمی سوزان خواهد بود.

حضور آدم و حوا در بهشت به شرط پرهیز از درختی خاص و میوه آن بود؛ ولی ابلیس با وعده دروغین خلود، آن ها را تشویق به خوردن میوه ممنوعه کرد و آن دو نیز سرانجام اسیر وسوسه ابلیس شدند. خوردن آن میوه، باعث آشکار شدن زشتی های آن ها (اندام شرمگاهی) که