غرب و مهدویت صفحه 184

کشورهایی که از ادبیات موعودگرایی بهره می برند، برای ایجاد زمینۀ اجتماعی و بین المللی لازم، بر جنگ آخرالزمان تأکید دارند. چنین الگویی را می توان به عنوان وجه مسلط رفتار کشورهای غربی، مورد ملاحظه قرار داد. آنان از سویی بر جلوه هایی از دوگانگی تأکید داشته و نبرد خیر و شر را اجتناب ناپذیر می دانند و از سوی دیگر، این مجموعه ها، تلاش همه جانبه ای را برای مقابله با گروه رقیب در قالب نبرد سرنوشت ساز، به انجام رسانده اند. این امر در راستای غلبه بر کشورها و گروه هایی تلقی می شود که نماد شر به حساب می آیند.(1)

نهادهای تبلیغاتی کشورهای غربی نیز تلاش مؤثری برای تولید ادبیات استراتژیک علیه منجی گرایی اسلامی به انجام می رسانند. در این روند، آنان علاوه بر تولید فیلم، انتشار کتب و مقالات، تولید بازی های کامپیوتری و تصاویر متحرک برنامه ریزی شده، در صددند تا جلوه هایی از تعارض گراییِ محتوم و نبرد آخرالزمان را تبیین کنند. در دوران معاصر، مراکز متعدد پژوهشی، مطالعاتی و تبلیغاتی در غرب ایجاد شده است که وظیفه دارند جدال گرایی علیه مهدی گرایی و موعودباوری اسلامی را از طریق نرم افزارها و فرایندهای غیرمستقیم، پی گیری کنند. به طور کلی، شواهد نشان می دهد که دیپلماسی عمومی علیه روایت آخرالزمان گرایی اسلامی، جای گزین جنگ سرد فرهنگی شده است.

آموزۀ مهدویت، به مثابۀ گفتمان غالب اسلامی شیعی، ماهیتی پویا و مقاومت گرا دارد. طبیعی است که در برابر گفتمان های غیرمقاوم و شکننده تر، در فرایند مبارزه جویانه قرار می گیرد. جهان غرب برای کاهش قابلیت مقاومت این آموزه، از استراتژی گسترش گفتمان متقابل بهره می گیرد. آرماگدونیسم، که استراتژی دامن زن به نبرد نهایی سرنوشت ساز است، در سیاست خارجی غرب، در جایگاه مفهومی محوری، مورد توجه استراتژیست ها و بازیگران سیاسی قرار گرفته است.