غرب و مهدویت صفحه 251

هم ذات پنداری مخاطبان با قهرمانان، احساس کاذب و روحیۀ اعتماد به نفس ایجاد می کند، که با توجه به جایگاه آمریکا در جامعۀ جهانی و بحران های گستردۀ انسان غربی در عصر جدید، تزریق این حس کاملاً ضروری می نماید؛ اَبَرانسان هایی که خود به انحرافات اخلاقی، رفتاری و شخصیتی مبتلا هستند.

به هر حال، سوپراستاریسم که ارزشی بصری است، نقش بسیار مهمی در مهندسی تصویری هالیوود دارد. قهرمان هایی که اساس صنعت سینمای آمریکا، بر جذابیت فیزیکی و قدرت فوق طبیعی آن ها استوار است، به عنوان الگوی تیپیکال جوانان در سراسر جهان، بر اساس زیبایی شناسی هالیوود معرفی می گردند. در فرهنگ زیباشناختی هالیوود، انسانِ سفیدپوست و سیمین تن با عضلاتی برجسته، که قالب استاندارد انسان است، در قامت قهرمان جلوه می کند و در مقابل، صفی طولانی از موجودات شرور که مخل نظم جهانی و موجب شیطنت و شرارت در عالم هستند، می ایستد و از فرهنگ آمریکایی دفاع می کند.

ترویج ایستارها و انگاره های غربی از پایان جهان، از موضوعاتی است که در فیلم های هالیوود دنبال می شود. القای ایدۀ پایان تیره و تار جهان و نقش غالب آمریکا (قهرمان) برای نجات نوع بشر، تِم اصلی فیلم های منجی محور هالیوود است. مصداق «منجی» در نظام تصویری غرب، نمی تواند شخص یا مکتب خاصی باشد، بلکه «قدرت برتر» است؛ همان که در اصطلاحِ سیاسی به آن «اَبَرقدرت» گفته می شود که مصداق عینی آن آمریکاست. آمریکا همان گونه که در فلسفۀ سیاسیِ نظام لیبرال دموکراسی، خود را پایان جهان می نامد و در ادبیات و عمل کرد سیاسی، منجی بشریت می خواند،(1) در سینما و ادبیات فیلم سازی نیز، منجی جامعۀ جهانی معرفی می شود؛ لذا در تصویربندی فیلم های هالیوود، همواره شخصی آمریکایی، منجی معرفی می گردد.