غرب و مهدویت صفحه 3

مطلق غرب بر جهان بود. با پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن سال 57 و تلفیق اسلام سیاسی با آموزۀ مهدویت، نگرانی غربی ها، رفته رفته شکل ایدئولوژیک به خود گرفت. تغییر رویۀ اسلام از شکل فردی به قالب های سیاسی و اجتماعی، مبتنی بر گزاره های دینی، چالشی بود که نه تنها ایران، بلکه با هم پوشانی و سامان دهی گروه های انقلابی برآمده از جمهوری اسلامی در پوشش فرهنگ مقاومت، برای ثبات نظم منطقه ای تحت حاکمیت غرب ایجاد گردید. نقش هویتی آموزۀ مهدویت و فرهنگ انتظار، بر شکل گیری انقلاب اسلامی در رادیکالیزه شدن گروه های مقاومت اسلامی در جهان اسلام، حتی در جوامع غیرشیعی انکارناپذیر است. جمهوری اسلامی ایران که نماد اسلام سیاسی است، با بهره مندی از پتانسیل بالای معنوی آموزۀ مهدویت و کار بَست ادبیات آخرالزمانی در تکوین انقلاب اسلامی، در جبهۀ تمدنی مخالف غرب و آمریکا قرار گرفت. از این پس، آموزۀ مهدویت، گزاره ای انرژی زا و الهیات امیدبخش تشیع شد که در مسیر تهاجمات ایدئولوژیک غرب قرار گرفت.

ضرورت گفت وگو از مواجهۀ غرب با آموزۀ مهدویت از این روست که دو قطبی شدن فرهنگ جهانی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران با محوریت موعودگرایی اسلامی و گذار از ایران شهر به آرمان شهر، خواب جهان تک قطبی و بی رقیب غرب را به کابوس بدل کرده است. واقعیت این است که تمدن غرب و اسلام، به طور غیرمستقیم و نامحسوس، در جدالی آخرالزمانی قرار گرفته اند که این نزاع، حوزه های مختلف فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی این دو رقیب را تحت تأثیر خود قرار داده و این نگاه بر همۀ حوزه ها اثر گذاشته است. این ضرورت ما را بر این داشت تا جلوه هایی از این تعارض را به تصویر کشیده و به مصداق شناسی راهبردهای جبهۀ غرب جهت رویارویی و هم آوردی با آموزۀ مهدویت بپردازیم.

شاید بتوان گفت، اهمیت و ضرورت مطالعه و شناخت غرب، به اهمیت و ضرورت آگاهی از جهان سیاسی و فرهنگ روز بازمی گردد. گسترش روزافزون حجم