غرب و مهدویت صفحه 51

4. اصالت امامان معصوم علیهم السلام (امامت)

اعتقاد داشتن به امامت و رهبری ائمه علیهم السلام بعد از رحلت رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم، یکی از مهم ترین و برجسته ترین ویژگی مسلمانان شیعه است که آنان را از دیگر گروه های مسلمان جدا می کند؛ بینشی که توجه خاص تشیع را به مسائل سیاسی و در رأس آن، مسئلۀ رهبری جامعه را نشان می دهد.

این اعتقاد، برگرفته از قرآن و سیرۀ عملی پیامبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله و سلم در روز غدیر است که علی علیه السلام را به جانشینی خود برای هدایت مردم، بعد از خود منصوب کرد؛ لذا شیعیان معتقد به نصب الهی فرزندان علی علیه السلام و زهرای مرضیه علیها السلام به عنوان رهبران سیاسی و دینی جامعه اند و این جایگاه، تنها از آنِ معصومان علیهم السلام بوده و دیگران هیچ حقی ندارند.

این اصل خطیر در دوران غیبت فیزیکی امام معصوم (غیبت کبری)، به صورت اضطراری جای خود را به رهبری فقهای صالح و عادل برای نیابت از امام معصوم (ولی فقیه) می دهد؛ به تعبیری، ولایت و رهبری فقیه جامع الشرایط، جزء لاینفک تفکر اسلام شیعی است.

اگرچه امامت به «پیشوایی» معنا شده که شامل افراد خوب و بد می شود، در اصطلاحِ شیعه، «امام» به شخصیتی با عظمتِ روحی و به دور از هرگونه پلیدی و گناه گفته می شود که از جهت علمی و عملی، الگوی مردم باشد. امرِ امامت آن چنان اهمیتی دارد که خداوند از آن، به عهد و پیمان خود یاد کرده و فرموده است:((لاَ یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ))؛(1) پیمان من به ظالمان نمی رسد.

این جمله در ارتباط با مقام امامت است؛ خداوند متعال در قرآن دربارۀ حضرت ابراهیم علیه السلام فرموده است: «وقتی ابراهیم از سوی پروردگارش با چند چیز آزموده شد و او از آن ها سربلند بیرون آمد، خداوند فرمود: تو را امام مردم قرار می دهم. ابراهیم علیه السلام