غرب و مهدویت صفحه 76

«بابی گری» تقریباً در اوایل دورۀ قاجار (دورۀ محمدشاه) شکل گرفت؛ یعنی دقیقاً در سال 1844 میلادی(1260ق)، علی محمد شیرازی معروف به باب، با حمایت سفارت روسیۀ تزاری مدعی بابیت امام زمان(عج) شد. به استناد اعتراف «کنیاز دالگورکی»، افسر اطلاعاتی روسیۀ تزاری که بعدها سفیر روسیه در ایران شد، علی محمد را انتخاب کرده و راه و روش تظاهر به بابی گری را به وی نشان می دهند. بنا به استناد اسناد و مدارک خودِ تشکیلات بهائیت، حامی اصلی علی محمد باب، جاسوس و افسر اطلاعاتی انگلستان «آرتور کونولی» بوده است.

بابی گری و بهائی گری، که هردو دارای آبشخور فکری واحدی هستند، به رهبری «سیدعلی محمد باب» و «میرزاحسینعلی نوری» یا «بهاءالله» پای در عرصۀ وجود نهادند. سیدعلی محمد شیرازی (باب) در سال 1844میلادی (1260ق.) ادعا کرد که باب و نایب امام زمان شیعیان است و جمعی از مردم نیز به وی گرویدند. او بعداً با ادعای مهدویت و حتی نبوت، شورش های دامنه داری را در برخی از مناطق ایران ایجاد کرد، ولی با تأویل نادرست از آیات و احکام قرآن و تغییر و تبدیل قوانین اسلام، عملاً در مقابل علمای شیعه قرار گرفت.(1)

پیدایش فرقه ها در هر دورۀ تاریخی، معلول شرایط و عوامل گوناگونی است، ولی دلایل سیاسی بیش از عوامل دیگر در شگل گیری فرقه ها مؤثر بوده است. فرقه هایی مانند بابیت و بهائیت، نمونه های روشنی است که با دخالت مستقیم استعمار تولد و پرورش یافته است. در قرن نوزدهم میلادی که هر سه امپراتور استعماری انگلیس، روسیه و فرانسه به دنبال سلطه بر کشورهای اسلامی بودند، با هدف شکستن وحدت اسلامی و مقاومت مسلمین و در نهایت، تسلط بر فرهنگ و اقتصاد آنان، به فرقه سازی و مذهب سازی روی آوردند. آن ها در حجاز، مذهب «وهابیت» و در هند و پاکستان «قادیانیت» و در ایران «بابیت و بهائیت» را ایجاد و حمایت کردند.