غرب و مهدویت صفحه 93

این مهاجران اولیۀ آمریکا، بر شهرک های جدیدالتأسیس خود نام های یهودی چون حبرون و کنعان گذاشتند.

روند شکل گیری مکتب مسیحیت صهیونیسم

«صهیون» در زبان عبری، به معنای «پرآفتاب» و نیز نام کوهی در جنوب غرب بیت المقدس است. کوه صهیون، زادگاه و آرامگاه داود پیامبر علیه السلام و جایگاه سلیمان علیه السلام بود، ولی در متون دینی یهود، صیهون به آرمان و آرزوی ملت یهود برای بازگشت به سرزمین داود علیه السلام و سلیمان علیه السلام و تجدید دولت یهود اشاره دارد. به عبارت دیگر، صهیون برای یهود، سمبل رهایی از ظلم، تشکیل حکومت مستقل و فرمان روایی بر جهان است؛ از این رو، یهودیان خود را فرزندان صهیون می دانند.

این جریان به دفاع از اسکان یهودیان در فلسطین می پردازد. «صهیونیسم» به جنبشی گفته می شود که خواهان مهاجرت و بازگشت یهودیان به سرزمین فلسطین و تشکیل دولت یهود است. صهیونیست ها مدعی اند که صهیونیسم، پاسخی به یهودآزاری است. به عقیدۀ آن ها، دولت ها و ملت ها به بیماری علاج ناپذیر یهودستیزی دچار شده اند؛ بنابراین، یهودیان را در هر کجا باشند، عنصری بیگانه به حساب آورده و آنان را آشکارا و پنهان آزار می دهند و تنها در پناه دولتی یهودی می توان از این بیماری خلاصی یافت.

جنبش صهیونیستی در واقع، حرکتی مستقل و متکی به خود نبود، بلکه هم زمان با رشد رقابت های استعماری و امپریالیستی در اروپا به وجود آمد. اندیشۀ صهیونیستی، یعنی بازگشت به فلسطین و تأسیس حکومت اسرائیل، در اصل از سوی قدرت های استعماریِ رقیب در اروپا مطرح شد و بعدها بورژوازی یهود برای دست یابی به اهداف خود، با سرمایه داری اروپا هم دست شد و حرکت صهیونیستی را بنا نهاد. بنابراین، قوام این مکتب در طول سال های پیش از 1958 میلادی، به قدرت های استعماری اروپا (انگلیس آلمان) و سپس آمریکا وابسته بود. در واقع صهیونیسم، فرزند استعمار و