سربازان خورشید صفحه 268

شهیدهمت درباره تهجد و سحرخیزی «شهیدمحمد بروجردی» می گوید:

حداقل تا آن جا که من با حاج آقا بودم، نماز شب و دعای کمیلشان ترک نمی شد؛ البته با حالت خاص خودش... این اواخر که شنیده بود وقت مناسب دعای کمیل، نیمه شب است، دیگر دعای کمیل را در اوقات عادی اوایل شب نمی خواند و در نیمه های شب بلند می شد.(1)

آنان آن قدر عاشق نماز شب و راز و نیاز با پروردگارشان بودند که حتی فعالیت های سخت و طاقت فرسای نظامی نیز نمی توانست مانعی باشد تا آنان را از شیرینی عبادت دور کند.

یکی از هم رزمان «شهیدحمید الله یاری» نقل می کند:

هر روز صبح زود، برای شناسایی به مناطق عملیاتی می رفتیم و شب دیر وقت باز می گشتیم، ولی برخلاف اکثر افراد که از فرط خستگی برای استراحت به رخت خواب می رفتند، وی و تعدادی دیگر به شب زنده داری می پرداختند. در بسیاری از موارد هم وقتی صبح از خواب برمی خاستیم، مشاهده می کردیم به جای کسانی که وظیفه شستن ظروف و نظافت چادرها را به عهده داشتند، همه چیز را تمیز و مرتب کرده است.(2)