سربازان خورشید صفحه 90

بی سیم چی گردان بودم و در چندمتری دشمن موضع گرفته بودم. حاج حسین بصیر با بی سیم از من خواست تا وضعیت را گزارش کنم. با صدای آرام، شروع به گزارش کردم. حاجی گفت: «چرا این قدر آرام صحبت می کنی؟ مگر برای دزدی رفته ای؟!» گفتم: حاجی! دشمن نزدیک ماست؛ صدای ما را می شنود. با صدایی گرم و دل نواز گفت: «مگر خدا را فراموش کرده ای؟! خدا چشم و گوش آنان را کر و کور کرده که از سپاه اسلام و سربازان امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف غافل هستند. به راحتی صحبت کن! دست رحمت حق همیشه روی سرِ ماست.»(1)

در بسیاری از وصایای شهدای سرافرازمان، بر این مطلب تأکید و تصریح شده که آنان سرباز امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هستند و خدمت به امام زمانشان را توفیقی از جانب خداوند دانسته اند؛ وصیت نامه هایی که یک دنیا شور، شعور و معرفت در سطر سطر آن منعکس شده است و در عرفانی ترین و آسمانی ترین لحظات زندگی شان نوشته شده اند.

«شهیدرضا احمدی غونانی» در بخشی از وصیت نامه اش این چنین نغمه سر می دهد: