اشباح انحراف: بررسی انحرافات تفسیری جریان های مدعی مربوط به مهدویت در تاریخ معاصر صفحه 123

1- اعتراض به دادنامه، ص 46، 8/5/1387.

2- کمال الدین وتمام النعمه، ج2، ص340.

3- تفسیر تسنیم، ج2، ذیل آیه دوم سوره بقره.

مهیمن بر همه آنهاست؛(1) بنابراین در هر صورت (الکتاب) نمی تواند بر کتابی غیر از قرآن دلالت داشته باشد، ضمن آنکه کتابی که پیغان می آورد هرگز خصوصیات (الکتاب) راندارد که معهود ومعروف باشد.

3. «ذلک» هم دارای احتمالاتی است: یکی مقام بلند رفیع این کتاب رامورد اشاره قرار می دهد ودیگر آنکه (مشار الیه در ذالک)، قرآن عالم شهادت را نشان می دهد(2) (در برابر عالم غیب)؛ در نهایت اینگونه می شود گفت که هر چند کسانی که ایمان به غیب می آورند با آن کتاب هدایت می شوند، ولی مرحله نازله آن کتاب، مصداق غیب نیست وحالت غیبی ندارد، بلکه در اختیار متقین است؛ بنابراین نمی توان پذیرفت آن کتاب، مخصوص یک امام باشد وعلم آن تمام شود وآن را ملازم پایان عمر امام دانست. بلکه براساس اعتقاد به جاودانگی قرآن، علم آن همیشگی است.

4. برای روایتی که پیغان از امام صادق نقل کرده سندی ارائه ننموده است، ضمناً تنها احتمالی که داده می شود آن است که منظور پیغان صحیفه های خاص ائمه است که نسل به نسل منتقل شده و در آنها اخبارآینده ومباحث دیگر مطرح شده است، در حالی که این صحیفه ها، خاص امام است ودیگران در آن راهی ندارند و منتشر نشده است که قابل انطباق بر کتاب خاص پیغان باشد. واحتمال دیگر آن علومی است که اساسا سینه به سینه نقل می شده است(3) ودر واقع مقارن