- مقدمه 1
- اشاره 10
- اشاره 11
- واژه های مربوط به مهدویّت 12
- واژه های مدّعی/ مدعیان 17
- واژه نیابت 19
- واژه تفسیر 21
- تفسیر به رأی 23
- واژه تأویل 25
- واژه بطن 28
- معانی تأویل در آیات قرآن 30
- 1- معانی عمومی 30
- 3_ راز و حکمت امور 31
- 4_ عاقبت 31
- اشاره 35
- اشاره 36
- 1. توجه توأم به ظاهر و باطن 36
- شاخصه های تفسیر و تأویل صحیح 36
- 3. دوری از استنباط شخصی 43
- 4. توجه به محکم و متشابه 44
- 5. توجّه به شأن، اسباب و جوّ نزول 45
- 6. ملاکهای تفسیر علمی 47
- اشاره 51
- نکته اول 52
- اشاره 56
- زیدبن علی علیه السلام 57
- برخی از عقائد زیدیه 58
- انشعابات زیدیه 61
- اشاره 62
- شکل گیری اسماعیلیه 63
- برخی القاب فرقه اسماعیلیه 64
- اشاره 68
- عرفان حلقه 69
- برخی فعالیت های این گروه 70
- ادعاهای خاص 71
- جایگاه قرآن و روایات 73
- اشاره 73
- چند نکته تکمیلی 78
- اشاره 82
- اشاره 84
- 1. عرفان حلقه و واسطه فیض 85
- 2. قادیانیه و صفات رسولان 88
- 3. زیدیه و صفات انبیاء 92
- 4. معنویتهای نوظهور و بحث ذهن و روح و... 96
- 5. خاتمیت و مهدویّت 103
- 6. قادیانیه و خاتمیت 111
- اشاره 118
- 1. مصادیق خلیفه اللهی 119
- 2. ادبیات گفتاری موعود 124
- اشاره 130
- 2. زمینه سازان ظهور 135
- 3. وظایف خاص منتظر 143
- اشاره 148
- 1. تعیین زمان و تفسیر ریاضی 149
- اشاره 149
- دفاعیات تفسیر ریاضی قرآن و نقد آنها 160
- 2. زمان ظهور و حساب اعداد 162
- 3. سوره ها و علائم الظهور 169
- 4-1. صدای آسمانی 172
- 4. مصادیق نشانه های ظهور 172
- 4-2. سیدحسنی 174
- 4-3. دود 177
- 4-4. دابه الارض 188
- 5. زمان قیام و ظهور 192
- 6. جفر و ظهور 197
- اشاره 210
- 1. سرانجام شیطان 211
- 2. شیطان؛ حق و باطل 215
- 3. وضعیت پس از ظهور 217
- 4. رجعت و حوادث ظهور 221
- 5. رجعت کنندگان 224
- اشاره 230
- مباحث کلی این فصل 231
- 1. اهداف نفسانی و دنیوی 232
- 2. انگیزه های دینی _ اعتقادی 237
- 3. کژاندیشی در تفسیر و تأویل 246
- 5. عدم توجه به سیاق 252
- 6. التقاط در روش 253
- اشاره 263
- مقالات و سخنرانی ها، درس ها، جزوات و مجلّات 276
- سایت ها، وبلاگ ها، فایل های صوتی و تصویری 277
1- پیغان، اعتراض به دادنامه، ص63.
درباره این آیه فرمودند: منظور از آیت، (من) می باشد و در آن هنگام وقت نابودی سفیانی و لشکرش فرا می رسد.
ملاحظات:
1. از نظر واقعیت خارجی که در حال حاضر (1391) چهار سال از این مطالب می گذرد و هیچ کدام از آن ادعاها، محقق نشده است و این نشان دهنده آن است که صرف استناد صریح و بی پروا به آیات قرآن، نشان دهنده حقانیت نیست.
2. در مواردی که روایات تفسیری آمده و الفاظ قرآن به زمان ظهور تأویل برده شده است، به شکل انحصاری، معانی آیات بیان نشده، در حالی که مدعی همواره آیات را صراحتاً به خود و وقایع مربوط به ادعاهایش منطبق می کند.
3. چه در ظاهر آیات دقت کنیم و چه به روایات تفسیری مراجعه شود، خبر از حادثه ای می دهد که حالت فراگیر دارد و جمع زیادی [یا همه انسان ها] شاهد آن خواهند بود و حق و باطل در آن میان جدا می شود، نه آنکه تنها تعداد محدودی که مثلاً نوشته های این مدعی را خوانده اند شاهد آن باشند.
به عنوان نمونه در مورد محتوای این نداها، تعبیرهای «ألا إنّ علیاً و شیعته هم الفائزون»؛(1) «ان الحقّ فی علی و شیعته»؛(2) «و ان الحقّ فی آل محمد» آمده است و این تعابیر باید به گونه ای بیان شود که به شکل حادثه ای غیر عادی به گوش مخالفان و موافقان برسد و الا این حقایق سال هاست در منابع و احادیث و متون وجود داشته و دارد، و روشن است که آیه قرآن هم در مورد ادعاهای شخصی که قرن های بعد خواهد آمد و تنها در محدود اطرافیانش نفوذ دارد، نازل نمی شود.