تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 102

وحشه(1)؛ صاحب الأمر دارای غیبتی خواهد بود و در تنهایی و عزلتی بسر خواهد برد و در دوران غیبتش از توان و قدرت برخوردار است و همراه با سی تن که در کنار اویند بیم و هراسی به خود راه نمی دهد و بهترین جایگاه اقامتش مدینه است.»

فیض کاشانی، در شرح روایت فوق می گوید: «طَیْبه» هی المدینه المقدّسه _ یعنی إذا اعتزل فیها مستتراً و معه ثلاثون من شیعته یأنس بعضهم ببعض فلا وحشه لهم کأنّه أشار بذلک إلی غیبته القصیره فإنّ فی الطویله لیس لشیعته إلیه سبیل(2)؛ منظور از «طیبه» در روایت، مدینه منوّر است. یعنی حضرت به همراه سی تن از پیروانش که برخی با بعضی دیگر مأنوسند، در شهر مدینه و تنهایی در نهان بسر می برد و این جمع هیچ گاه ترسی به دل ندارند. گویی امام صادق علیه السلام با این جمله به غیبت صغرای آن حضرت اشاره کرده زیرا غیبت کبری هیچ یک از شیعیان وی به آن حضرت دسترسی ندارند.»

مجلسی، نیز در شرح آن می گوید: «و العُزله» بالضم. إسم الإعتزال. ای المفارقه عن الخلق. «و لابد فی غیبته» و فی بعض النسخ و لا له فی غیبته، ای لیس فی غیبته معتزلاً عن الخلق بل هو بینهم و لا یعرفونه و الأوّل أظهر و موافق لما فی سایر الکتب».

«و الطَیْبه» اسم المدینه الطیّبه فیدل علی أنّه علیه السلام غالباً فی المدینه و حوالیها إمّا دائماً أو فی الغیبه الصغری و ما قیل: من أنّ الطَیْبه اسم موضع سَکَنه علیه السلام مع اصحابه سوی المدینه فهو رجم بالغیب و یؤید الأوّل ما مرّ أنّه لمّا سئل أبوه این أسأل عنه؟ قال بالمدینه.

«و ما بثلاثین من وحشه» ای هو علیه السلام مع ثلاثین من موالیه و خواصه و لیس لهم وحشه لأستیناس بعضهم ببعض او هو علیه السلام داخل فی العدد. فلا یستوحش هو ایضاً. أو الباء بمعنی مع _ ای لایستوحش علیه السلام لکونه مع ثلاثین و قیل: هو مخصوص بالغیبه الصغری و ما قیل: من أنّ المراد أنّه علیه السلام فی هیئه من هو فی سن ثلاثین سنه و من کان کذلک لا یستوحش فهو فی غایه البعد»(3).

1- کافی، ج 1، ص 340، ح 16.
2- وافی، ج 2، ص 416.
3- مرأه العقول، ج 4، ص 50.