تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 130

یاری آن قبیله، فرد یا گروهی را فرانخواند تا آنان مردم را برای یاری آن قبیله، فرابخوانند یا نزد کشندگان واسطه شوند تا دست از کشتار آن ها بردارند. _ یا منظور این باشد که _ پس از کشته شدن آنان، گروهی دست به قیام نزنند و مدعی خونخواهی آن ها گردند و مردم را نیز به آن قیام فراخوانند».

قوله علیه السلام: «هلّموا»

«نداء للطیور و السباع(1)؛ یعنی پرندگان و درندگان برای خوردن لاشه آنان فراخوانده می شوند.»

اصل قرقیسیا، کرکیسا است که به معنای اعزام سواره نظام است. مأدُبه نیز معنایی غیر از سفره دارد و به طعامی می گویند که افراد به سوی آن دعوت می شوند.

نتیجه:

در این که قرقیسیا چقدر با آرمگدون _ که مطرح می شود، _ تطابق دارد، به نظر می رسد که هیچ گونه تطابقی ندارد، زیرا موقعیت جغرافیائی قرقیسیا، در عراق است. و آن یکی در فلسطین است.

روایت دوم

«أخبرنا احمد بن هوذه الباهلی قال: حدّثنا ابراهیم بن اسحاق النهاوندی، عن عبدالله بن حمّاد الأنصاری، عن الحسین بن ابی العلاء عن عبدالله بن أبی یعفور قال: قال لی ابوجعفر الباقر علیه السلام: إنّ لولد العباس و المروانی لوقعه بقرقیسیا یشیب فیها الغلام الخرّور و یرفع الله عنهم النصر و یوحی إلی طیرالسماء و سباع الأرض: اشبعی من لحوم الجبّارین ثمّ یخرج السفیانی.»(2)

علاّمه مجلسی در ذیل این روایت می گوید: «الخَرور» بالخاءِ المعجمه و لعل المعنی الذی یخرّ و یسقط فی المشی لصغره، أو بالمهمله ای الحار المزاج، فانّه أبعد عن الشیب؛ یعنی: