تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 224

القائِمُ … وَ لا تَأخُذُهُ فِی اللهِ لَومَهٌ لائِم(1)؛ قائم، دست به قیام می زند … و در اجرای احکام الهی، از ملامت هیچ ملامت کننده ای بیم ندارد.»

بنابراین، به آن حضرت، «نِقْمت و عذاب کننده مجرمان و دشمنان» لقب داده اند. از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمود: «إذا تَمَنَّی أَحَدُکُمْ للْقائِمَ فَلْیَتَمَنَّهُ فِی عافِیَه؛ فَإنَّ اللهَ بَعَثَ مُحَمَّداً صلی الله علیه و آله و سلم، رَحمَهً وَ یَبْعَثُ القائِمَ نِقْمَهً(2)؛ هنگامی که یکی از شما، آرزوی ظهور قائم را نماید، باید آرزو کند در عافیت و تندرستی باشد، زیرا، خداوند، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را (برای آفریدگان) رحمت فرستاد و قائم _ عجل الله تعالی فرجه الشریف _ را عذاب و نقمت [بر دشمنان] می فرستد.»

امام صادق علیه السلام، دلیل ملقّب شدن حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف به لقب «نِقْمت» را چنین بیان می دارد:

«فَتتّمُ حُجَّهُ اللهِ عَلَی الْخَلْقِ حتَّی لایَبقی أحدٌ عَلَی الأرْضِ لَمْ یَبْلُغ إلَیهِ الدینُ وَالعِلمُ، ثُمَّ یَظْهَرُ القائم عجل الله تعالی فرجه الشریف وَ یَسیرُ (وَیَصیرُ) سَبَباً لِنِقْمَهِ اللهِ وَسُخطِهِ عَلَی العِبادِ؛ لاَِنَّ اللهَ لایَنْتَقِمُ مِنَ العِبادِ إلاّ بَعدَ إنکارِهِمْ حجّتَهُ(3)؛ حجّت خدا، بر آفریدگان تمام می شود تا همگان، نسبت به دین، شناخت پیدا کنند و بر روی زمین، کسی باقی نماند که دین به او ابلاغ نشده باشد. (در آن هنگام) حضرت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف، ظهور می کند و سبب نقمت خدا و خشم و غضب او بر بندگان می گردد، زیرا، خداوند از بندگانش انتقام نمی گیرد، مگر بعد از آن که به انکار حجّت اش بپردازند.»

بنابراین، مشخص می شود آنان که مورد خشم و غضب امام عصر علیه السلام قرار می گیرند، کسانی اند که حجّت بر آنان تمام شده؛ ولی حجّت خدا را نمی پذیرند و سخت به انکار آن برمی خیزند.

محمّد بن مسلم، ضمن حدیثی از امام باقر علیه السلام نقل می کند که آن حضرت می فرماید: «… أمَّا شَبَهُهُ مِنْ جَدِّهِ المُصْطَفی صلی الله علیه و آله و سلم فَخُرُوجهُ بِالسَّیْفِ وَقَتْلُهُ أعداءَ رَسوُلِهِ صلی الله علیه و آله و سلم والجَبَّارینَ وَ الطّواغیِتَ، وَ أنَّهُ یُنْصَرُ بِالسَّیْفِ و الرُّعْبِ وَ أنَّهُ لا تُرَدُّ لَهُ رایَهٌ(4)؛ امّا شباهت او به جدّش

1- غیبت نعمانی، ص 253، ب 14، ح 13.
2- کافی، ج 8، ص 233؛ معجم احادیث الامام المهدی؛ ج 4، ص 36.
3- بحار الانوار، ج 60، ص 213، ب 36، ح 23.
4- کمال الدین، ج 1، ص 327.