تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 242

کار، سِحْری بزرگ است. در ابتدای حدیث، آمده که حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف معجزاتی را نشان می دهد. بدین سان، دو لشکر با هم درگیر می شوند. حضرت مهدی[عج] به سوی طائفه منحرف آمده و آنان را نصیحت و به پیروی از خویش دعوت می کند؛ ولی آن ها بر لجاجت و طغیان خود می افزایند و آن حضرت، فرمان به کشتن آنان می دهد و همه آن ها کشته می شوند.»(1)

ب. بَتْرِیّه

ب. بَتْرِیّه(2)

«… عن أبی الجارود، عَن أبی جعفر علیه السلام: … یَسیرُ إلَی الکُوفَهِ فَیَخْرُجُ منها ستَّه عَشَر ألفاً مِنَ البتریّه، شاکّینَ فِی السّلاحِ، قُرَّآء القُرآن، فُقَهاءٌ فِی الدین قد قرّحوا اجباههم(3)؛ ابوجارود، نقل می کند که امام باقر علیه السلام فرمود: هنگامی که قائم قیام کند، به سوی کوفه رهسپار می شود. در آن جا … شانزده هزار تن از فرقه بتریّه، مسلّح در برابر امام می ایستند. آنان، قاریان قرآن و فقیهان دینی اند و پیشانی آنان در اثر عبادتِ زیاد، پینه بسته. چهره هایشان در اثر شب زنده داری زرد شده و نفاق سراپای آن ها را پوشانده است یک صدا فریاد برمی آورند و به حضرت می گویند: «ای پسر فاطمه! از همان جا که آمده ای بازگرد، زیرا به شما نیازی نداریم. پس از آن، حضرت شمشیر می کشد و همه را از میان برمی دارد …»

این روایت نیز با قطع نظر از سند، محور خاصّی را که خوارجِ طائفه بتریه اند، مورد بحث قرار می دهد، نه این که جهانیان را به قتل برساند و کشتار راه بیندازد.

1- بحار الانوار، ج 53، ص 15. «فیختلط العسکران فیقبل المهدی( علی الطائفه المنحرفه _ الزیدیه _ فیعظهم ویدعوهم ثلاثه ایام فلا یزدادون الّا طغیاناً و کفراً فیأمر بقتلهم فیقتلون جمیعاً...».
2- بَتریه، یک از قرقه های زیدیّه، از پیروان کثیرالنوی هستند. آنان، عقاید مشابهی با سلمانیّه، یکی دیگر از فرقه های زیدیّه دارند. در اسلام و کفر عثمان، توقف و تردید دارند. در مسائل اعتقادی، مشرب اعتزال و در فروع فقهی، بیش تر پیرو ابوحنیفه هستند. گروهی از آنان نیز پیرو شافعی یا مذهب شیعه هستند. بهجه الامال، ج 1، ص 95؛ ملل و نحل، ج 1، ص 161.
3- دلائل الامامه، ص 241؛ معجم احادیث الامام المهدی، ج 3، ص 306 _ 307.