تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 357

أضاعوا الأمانه و أستحلّوا الکذب و اکلوا الربا، و أخذوا الرشا، و شیّدوا البنیان، و باعوا الدین بالدنیا، و استعملوا السفهاء، و شاوروا النساء و … و بعد اصبغ ابن نباته پرسید: که: یا امیرالمؤمنین علیه السلام مَنِ الدّجال؟ فقال: ألا إنّ الدجّال صائد بن الصید (ابن صیاد)، فالشقی من صدّقه و السعید من کذّبه، یخرج من بلده یقال لها اصفهان. من قریه تعرف بالیهودیه» چشم راست ندارد و چشم دیگرش در پیشانی اوست و چشم وی در شب می درخشد، درون آن چشم قطعه ای خون است و داخل آن کلمه کافر نوشته شده است: که افراد باسواد و بی سواد قادر بر خواندن آن هستند. دریاها را زیر پا می نهد و خورشید با او حرکت می کند _ همه دنیا را در تسخیر دارد. _ در اختیار او کوهی از دود است، پشت سرش کوهی سفید قرار دارد و به مردم چنین وانمود می کند که همه مواد غذائی و خوراکی در اختیار اوست. زمانی که مردم در قحطی به سر می برند ظاهر می شود، زیر پای او مرکبی سفید است که فاصله میان هر گام او یک میل [چهار هزار دزاع] راه است و این جمله شاید کنایه از این باشد که مزدوران و دست نشانده های او دستوراتش را به سرعت اجرا می کنند. وی فریاد برمی آورد به گونه ای که جنیان و انسان ها و شیطان صدایش را می شنوند و می گوید: بیایید به سوی من؛ منم خدای شما. و می گوید مرا اطاعت و عبادت کنید تا لقمه نانی به شما برسد، وی دروغ می گوید، او همان انسان یک چشم است و نمی تواند خدا باشد و خدای شما یک چشمی نیست، بیشتر پیروان او زنازادگان و لباس های سبزرنگ یهودیان را به تن دارند و خداوند او را در شام و در «عقبه افیق» در روز جمعه، سه ساعت از روز گذشته، به دست کسی که حضرت مسیح پشت سرش نماز می خواند. _ یعنی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف _ به قتل خواهد رساند.

عبارت آخر این روایت، یعنی فرجام او در شام، با روایت مُعلّی بن خُنَیس از امام صادق علیه السلام، که دجّال(1) در کوفه، در کِناسه، به دست حضرت به دار آویخته و کشته می شود، منافات دارد.