تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 383

غضائری، منفی است، از این رو، به سخن او اکتفا نمی کنیم. صاحب تنقیح المقال به گفته او استناد کرده؛ ولی مطالب دیگری نیز دارد، از جمله:

«تَلَخّص من ذلک کله: إن الرجل غیر معدَّل و لا موثَّق و لا ممدوح بل مطعون فیه طعناً قادحاً فیه، و قد ورد مثل هذا الطعون فی أبیه فاللازم ترک روایات الرجل، إذ لا أقل من کونه واقفی غیر موثّق فیکون من الضعاف …»(1)

خروج یمانی

اشاره

اصل وجود یمانی و جزء علامات حتمیّه ظهور امام زمان علیه السلام بودن وی، مورد تردید نیست، زیرا روایات مربوط به وی لااقل به حدّ استفاضه می رسد و ظاهراً اهل سنّت نیز آن را نقل کرده اند. در فَتِن سلیلی و فَتِن ابن حمّاد و … نامی از یمانی برده اند. اما آیا ما نسبت به یمانی مسئولیتی داریم؟ آیا پرچم او پرچم هدایت است؟ آیا باید از او پیروی و حمایت کرد؟ ظاهر و معروف در بین ما این است که باید از او تبعیت کرد، امّا به چه دلیل؟

این ادعا و اعتقاد، ظاهراً مُثبِت قوی ندارد، زیرا به چند روایت در این رابطه استناد شده که نمی توانیم به آنها اعتماد کنیم از جمله:

روایت اول: روایت نعمانی، که نتوانستیم سند آن را تصحیح کنیم.

روایت دوم: روایت شیخ طوسی در غیبت(2) که مجلسی نیز آن را نقل کرده است:

«عنه (الفضل)، عن سیف بن عمیره، عن بکر بن محمّد الأزدی، عن أبی عبدالله علیه السلام قال: خروج الثلاثه. الخراسانی و السفیانی و الیمانی فی سنه واحده فی شهر واحد فی یوم واحد، و لیس فیها رایه بأهدی من رایه الیمانی یهدی إلی الحق.»(3)

این روایت نیز مشکل سندی دارد اما بکر بن محمّد أزدی: «ثقه، وجهٌ فی

1- تنقیح المقال، ج 20، ص 40 _ 46.
2- ص 446، چاپ جدید.
3- غیب شیخ طوسی، ص 446، ح 443؛ بحارالانوار، ج 52، ص 210.