تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 40

اختصاص به دوران «غیبت صغری» داشته و علاّمهّ مجلسی در بحارالانوار این گفته را به بعضی از بزرگان، نسبت داده است.(1)

بررسی گفته دانشمندان و فقیهان

اشاره

در این بخش، آرا و دیدگاه های چند تن از دانشمندان و فقیهان بزرگ شیعه، نقل و مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

قائلین به حرمت

1. علاّمه مجلسی

اشاره

وی در مرآه العقول، ضمن بررسی سند روایات، به نقل روایات دیگری می پردازد و سپس وارد اصل بحث شده و استدلال می نماید.

حدیث 1. «علی بن محمّد، عمّن ذکره، عن محمّد بن احمد العلوی، عن داود بن القاسم الجعفری، قال: سمعت أباالحسن العسکری علیه السلام یقول: الخَلَف من بعدی الحسن، فکیف لکم بالخَلَف من بعد الخَلَف؟ فقلت: و لِمَ جعلنی الله فداک؟ قال: إنّکم لاترون شخصه و لایحلّ لکم ذکره باسمه، فقلت: فکیف نذکره؟ فقال: قولوا: الحجّه من آل محمّد صلوات الله علیه و سلامه(2)؛ «داود بن قاسم جعفری می گوید: از امام هادی علیه السلام شنیدم می فرمود: جانشین پس از من حسن است؛ وضعیّت شما در مورد جانشین پس از او، چگونه خواهد بود؟ عرض کردم: چرا؟ خدا مرا فدایت کند؟ فرمود: زیرا شخصِ او را نمی بینید و حق ندارید او را به نام یاد کنید. عرض کردم: چگونه از او یاد نماییم؟ فرمود: بگویید: حجّت آل محمّد صلوات الله و سلامه علیه.»

علاّمه مجلسی در بررسی سند این حدیث، آن را: حدیثی مجهول و ضعیف می داند.

حدیث 2. «علی بن محمّد، عن أبی عبدالله الصالحی، قال: سألنی أصحابنا بعد مضی أبی محّمد علیه السلام، أن أسأل عن الإسم و المکان، فخرج الجواب: إن دللتَهم علی الإسم أذاعوه، و