تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 444

بنابراین، وی نیز سخن علی بن فاضل را نپذیرفته است.

5 _ محقّق شوشتری نیز به صراحت، سند هر دو داستان را غیر معتبر می داند و علاّمه مجلسی به بی اعتباری داستان نخست اعتراف کرده است.

6 _ نگارش داستان، اعم از پذیرش آن است. از این رو، نگارش این داستان توسط شهید اول نیز دلالت بر پذیرش سخن علی بن فاضل ندارد.

7 _ در ترجمه کَرکَی نیز دو اشکال وجود دارد: 1 _ انتساب آن به محقّق کَرکَی مشخص نیست. 2 _ ترجمه کردن مطلبی، نشانگر پذیرش آن مطلب نخواهد بود.

8 _ نقل افرادی مانند علاّمه مجلسی و دیگران نیز نمی تواند دلیل بر پذیرش آن باشد و نقل داستان توسط علاّمه مجلسی در بابی مستقل، خود مؤیِّد این موضوع است.

9 _ در کتب مجلسی، افندی و نوری، سخنی، دلیل بر ستایش علی بن فاضل نیافتیم.

2. فضل بن یحیی طیّبی

توثیقات:

1 _ شیخ حُرّ عامِلی می گوید: فضل بن یحیی کاتب، از شهر واسط، شخصیتی است با فضیلت و عالمی است بزرگوار و کتاب کشف الغمّه را از مؤلف آن (إربِلی) شنیده و نقل کرده و به خط خود آن را نوشته است و مقابله و تصحیح نموده و اجازه نقل آن را نیز از مؤلف، دریافت کرده است.(1)

2 _ آقا بزرگ تهرانی می گوید: ابوالفتح إربلی به او اجازه داده است و وی از کسانی است که کتاب کشف الغمّه را استنساخ نموده و اربلی، کتاب را برایش خوانده و او شنیده است.

3 _ دیدگاه آیت الله خویی: به آقای خویی نسبت داده اند بعد از آن که فضل بن یحیی را به عنوان دانشمندی بزرگ ستوده می گوید: فضل بن یحیی در واسط به