تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 450

نقل نکنیم.(1)

مدرک این داستان

تمام ناقلان، این داستان را از کتاب التعازی عن آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم و وفات النبی صلی الله علیه و آله و سلم تألیف ابوعبدالله محمد بن علی علوی حسینی، به این شرح نقل کرده اند:

آقا بزرگ تهرانی درباره این کتاب می گوید: کتاب تعازی در مورد تعزیت و تسلیت است و با ذکر وفات پیامبر صلی الله علیه و آله و سلمآغاز شده و در ادامه درباره وفات فرزندان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بحث کرده است و در پایان نیز درباره شهرهای فرزندان حضرت حجّت پیوست هایی دارد. این کتاب تألیف ابوعبدالله محمد بن علی بن حسن بن عبد الرحمن علوی حسینی است. یک نسخه از آن در کتابخانه حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام بوده است که محقّق نوری از آن نسخه برداری کرده و در کتاب خود مستدرک الوسائل از آن نقل حدیث می کند(2)

آقا بزرگ تهرانی، طریق به مؤلف را با عبارت: شیخ جلیل ابوالعباس احمد بن حسین در سال 571 به من خبر داد، نقل می کند.(3)

سپس به نقل سند پرداخته و آن را به محمد بن علی بن حسن بن عبدالرحمن صاحب تعازی، متوفّای سال 443 ه_.ق می رساند؛ یعنی مؤلف در قرن پنجم می زیسته و معاصر شیخ طوسی بوده است. با این که این داستان، مربوط به سال 543 ه_.ق است. و از جمله «و در پایان نیز … پیوست هایی دارد» استفاده می شود که این جمله، از مؤلف نمی باشد و مشخص نیست چه کسی آن را افزوده است، زیرا بعید است وی از سال 443 ه_.ق که کتابش را نقل کرده است تا 543 ه_.ق _ مدت یک قرن _ یا بیشتر عمر کرده باشد.

1- بحارالانوار، ج 53، ص 213 _ 221؛ نجم الثاقب، ص 300 _ 380.
2- التعازی فی ذکر ما یتعلق بالتعزیه و التسلیه مبتدئا فیه بذکر وفات النبی و ما ناله عند موت أولاده و ألحق بآخره ذکر بلاد أولاد الحجّه( و هو للشریف الزاهد ابی عبدالله محمد بن علی بن الحسن بن عبدالرحمن العلوی الحسینی، الذریعه، ج 4، ص 205.
3- اخبرنی الشیخ الجلیل ابوالعباس احمد بن الحسین فی سنه احدی و سبعین و خمسأه سنه؛ الذریعه، ج 5، ص 107، پاورقی.