تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 56

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و کُنیه او کنیه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است. آن دو بزرگوار گمان می کنند با این گونه سخن گفتن، نام و کنیه او را بیان نکرده اند! و این خود، امری شگفت آور و غریب است!».

پس از آن می گوید: «والّذی أراه أنّ المنع من ذلک إنّما کان للتقیّه فی وقت الخوف علیه و الطلب له و السؤال عنه. فأمّا الآن فلا؛ یعنی از دیدگاه من، منع از تسمیه به نام شریف حضرت، به جهت تقیّه در دوران خوف، تحت تعقیب بودن و پرسش از نام و محل ایشان بوده است؛ ولی هم اکنون که خوف و تقیه ای در کار نیست، از بیان نام شریفش منع و حرمتی وجود ندارد.»(1)

3. فیض کاشانی

فیض کاشانی در ذیل روایت ابو عبدالله صالحی، می نویسد: «… و یستفاد من ظاهر التعلیل أن تحریم التسمیه کان مختصاً بذلک الزمان. إلاّ أنّ الصدوق رحمه الله روی فی کتاب غیبته ما یدل علی أنّه مستمر إلی یوم ظهوره؛ یعنی، از ظاهر تعلیل چنین برداشت می شود که حرمت نام بردن حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف به دوران غیبت صغری اختصاص دارد. اما صدوق در کتاب غیبت خود می گوید: این حرمت، تا روز ظهور حضرت علیه السلام همچنان ادامه دارد.»(2)

خلاصه دلایل جواز:

1. فضیلت تسمیه به نام «محمد»؛

2. شناخته نشدن امام علیه السلام مگر با نام شریف وی؛

3. روایات استحباب تلقین میّت، ادعیه و … که در آن ها به نام حضرت اشاره شده است؛

4. روایاتی که می رساند آن حضرت همنام رسول خدا است؛

5. روایات لوح؛

علاّمه مجلسی، می گوید: «هذه التحدیدات مصرّحه فی نفی قول من