آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 115

اعظم کبائر است.

مردم در آخرالزمان برای انجام کار از یک دیگر رشوه می گیرند. سفها و نادانان را به کار می گمارند که شاید به سبب نبود افراد صالح و کاردان یا به دلیل کناره گیری آنان از اجتماع است.

ارتباط با خویشاوندان و رفت و آمد با آنان، در آخرالزمان قطع می شود. ریختن خون و از بین بردن نفوس، بی اهمیت می شود. ظلم در جامعه، فخر و ارزش می شود و حاکمان فاجر و مشاوران ظالم بر سر کار می آیند.

در جامعه، به ناحق، شهادت داده می شود و بدون این که شاهد مطلبی باشند، بر آن شهادت می دهند. قلوب مردم، از هم فاصله می گیرد و الفت و مهربانی از بین می رود. مردم، به عهد و پیمان خود عمل نمی کنند؛ لذا به یک دیگر اطمینان ندارند. بزرگ و سردمدار قوم، پست ترین و بی ارزش ترین آن ها می شود و شایسته سالاری وجود ندارد.(1)

ویژگی های حکومت ها پیش از واقعه آخرالزمان

اشاره

حاکمان این دوره، جائر و ستمکارند. بیشتر حکومت ها در دست زنان، نا آگاهان و افراد بی مایه و بی تجربه است که برابر جامعه، آسایش و رفاه مردم، کم توجه و سهل انگارند و افراد صالح و مؤمن، از خوف آزار آن ها در امان نیستند.(2)

1. استبداد حکومت ها

در این دوره، بیداد و ستم حکومت بر مردم گسترده می شود و ملت ها در امان نیستند. از رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده است:

زمین از ستم و بیداد پر می شود، تا جایی که در هر خانه ای ترس و جنگ وارد می شود.(3)

شبیه این فرمایش، از امیرمؤمنان علیه السلام نیز نقل شده است؛ بنابراین عمدتاً زمام حکومت در دست ستمگران خواهد بود.

1- بحارالانوار، ج 52، ص 192_195 و 277_278؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج 2، ص 525.
2- بحارالانوار، ج 52، ص 266؛ آخرین تحول، ص 61؛ المهدی، ص 265؛ مهدی منتظر، ص 86؛ منتخب الأثر، ج 3، فصل 2، ص 16_49.
3- کنزالعمال، ج 14، ص 584.