آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 119

ناامید نشد. در روایات اسلامی نیز تأکید بر امید و نهی از ناامیدی شده است. در صدر اسلام و زمان حیات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم مسلمانان در جنگ ها، بارها دلسرد و ناامید می شدند، ولی تعلیمات رسول و آیات شریف دوباره به آن ها روحیه و امید می بخشید. یکی از مصادیق مهم امید، امید به آمدن منجی و هدایت گری است که جامعه را از تمام پلیدی ها و زشتی ها برهاند و جامعه را به سوی کمال مطلوب رهنمون سازد. این امید در دل همه انسان های حق جو وجود دارد و چون این خواسته، فطری همه انسان هاست؛ پس خالق هستی هم روزی به این خواسته جامه عمل می پوشاند. این آرزو در ادیان مختلف مخصوصاً در اسلام تأیید شده که روزی مصلح و منجی خواهد آمد و جهان را به سعادت و کمال می رساند و در این مطلب جای کوچک ترین تردیدی نیست.

منجی اسلام از دیدگاه ادیان

طبق نظر برخی محققان، در کتب مقدس ادیان گذشته، با عبارات و اسامی مختلف، بشارت و نوید آمدن «مهدی موعود» داده شده است و شواهدی نیز برای آن ذکر کرده اند؛ از جمله:

ای ابراهیم! دعای تو را در حق اسماعیل شنیدم. اینک او را برکت داده و بارور گردانیده، به مقام ارجمند خواهم رسانید، و به وسیله دوازده امیر از نسل وی، او را امتی بزرگ خواهم کرد.(1)

شاید دلیل این گروه بر مدعای خود، ذکر دوازده امیر باشد که منظور دوازده امام است. قرینه و شاهد بر این مطلب را از نسل اسماعیل بودن، ذکر می کنند. مؤید دیگر این که تشکیل امتی بزرگ در آینده به وسیله او را نوید می دهد و این، مطابق بشارت های مهدی موعود است:

به منظور گرد آوردن تمام طوایف بشر بر یک دین حق، سلاطین و دول مختلف را نابود کنم و تمام روی زمین به گرمی غضب من بسوزد. آن گاه برگردانم به قوم لب پاکیزه برای خواندن همه به نام خدا و عبادت کردن آن ها به یک روش.(2)

سلطنت و دولت دنیا به فرزند سید خلایق دو جهان، پیامبر بزرگوار اسلام تمام شود. او