آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 122

ساخت.(1)

نیز از حضرت امیر علیه السلام نقل شده است:

ظهور مهدی رخ نمی دهد، تا آن که ثلث مردمان کشته شوند (با مرگ سرخ) و ثلث دیگر بمیرند (با مرگ عادی) و تنها یک ثلث از آنان بر جای می ماند.(2)

نام ها: در روایات، نام مبارک حضرت، یکنواخت و به یک بیان نیامده است؛ بلکه چه بسا از روی مصالح و زمان خاص و افراد مختلف که مخاطب روایات بوده اند، مختلف بیان شده است؛ یک جا، گویا به کلی مصلحت در افشای نام نبوده؛ لذا از بردن نامش پرهیز شده(3) است. در موارد دیگر، یک اسم برای ایشان گفته شده که هم نام پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم «محمد» است.

در بعضی موارد دو نام ذکر شده، که یک نام پوشیده و پنهان می ماند و آن نام «احمد» است و نام دیگر، اعلان و آشکار می شود و آن نام «محمد» است.(4)

بشارت منجی در دین اسلام

تفکیک علایم ظهور از نشانه پایان عالم و قیامت، لازم و ضروری است؛ زیرا به نشانه های پایان عالم، اصطلاحاً «اشراط الساعه» گفته می شود؛ مانند خروج دابه، یأجوج و مأجوج. قبل از آن زمان، دوره ای از تاریخ زندگی بشر است که به عصر طلایی معروف است؛ چون در آن دوره، حکومت عدل بر قرار است و همه ملل تحت فرمانروایی یک حاکم عادل، در آرامش و صلح همراه دانش و فرهنگ بالا و متعالی زندگی می کنند. پس از اتمام آن دوره، عمر عالم به پایان و مقدمات قیامت فرا می رسد.

آیات

آیات گوناگونی، بشارت منجی را مطرح کرده اند که به برخی از آن ها می پردازیم:

آیه نخست:

1- کشف الغمّه، ج 3، ص 278؛ مسند احمد بن حنبل، ج 1، ص 74.
2- کنز العمال، ج 14، ص 587، ج 3 3966.
3- روضه الواعظین، ج 2، ص 266؛ بحارالانوار، ج 51، ص 36 _ 39.
4- کمال الدین، ج 2، ص 653؛ اعلام الوری، ج 2، ص 294_5؛ الخرائج و الجرائح، ج 3، ص 1149.