آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 129

در بخش آخر این فصل، جنبه معنوی جوامع بشری، قبل از ورود به متن آخرالزمان در سه دین ابراهیمی، بررسی و تحلیل می شود. این بُعد، شامل ابعاد فردی و اجتماعی بشر، در زمینه های عبادی، اخلاقی، تربیتی و … می شود. در این دوره، بشر از معنویت و فطرت خود دور شده و ارزش های انسانی و معنوی رو به فراموشی رفته و ضد ارزش نشان داده می شود. برعکس، ضد ارزش ها، ارزش شمرده می شوند.

دین یهود

بعد اخلاقی جامعه

در دوره ای که ماشیح ظهور می کند، جوانان به پیران بی احترامی می کنند و باعث خجالت آنان می شوند و برعکس، پیران به جوانان احترام می گذارند و در جلوی آن ها می ایستند و دختر، با مادر خود مخالفت می کند.(1)

محل تحصیل و مطالعه، به اماکن فساد مبدل شده و دانش دبیران، فاسد خواهد گشت و کسانی که از خطا کردن بترسند، منفور می شوند.

زمانی (منجی) ظهور می کند که هیچ یاوری ندارد و تنهاست.(2) دلیل آن، گناه و فساد در جامعه و گمراه شدن مردم و فراموش شدن معنویات است.

گناه در جامعه زیاد می شود و با دستورات خداوند آشکارا مخالفت می شود؛ یعنی در جامعه، منکرات عملی می شود و قبح آن ها از بین می رود:

گناهان، فزونی گرفته و خطاها بسیار شده است و برضد آنان گواهی می دهد. خدای را انکار کرده و از پیروی فرمان های او آشکارا سر باز زده اند.(3)

1- سنهدرین، الف 97؛ گنجینه ای از تلمود، ص 354، 1382.
2- عهد عتیق، اشعیاء، 59: 16.
3- عهد عتیق، اشعیاء، 59: 11_13.