آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 185

بعث و قیامت

تمام ادیان آسمانی، در صورتی که تحریف نشده باشند، قایل به قیامت و روز جزا هستند؛ زیرا این دنیا، جای جزا و پاداش نیست و ظرفیت آن را هم ندارد؛ لذا مقتضای عدل خداوند، وجود قیامت است؛ متأسفانه به علت تحریف تورات _ مانند بسیاری از کتب آسمانی _ این کتاب مقدس، تقریباً خالی از تذکر به این مطلب اساسی و مهم است، به جز سفر دانیال، آن هم به طور گذرا و پراکنده؛ لذا اکنون تقریباً اجماع یهود بر این است که بعد از مرگ، دیگر عالمی نیست و حساب و عقاب هم تنها در همین دنیا است. افراد نیکوکار در همین دنیا به مقام و منزلت می رسند و متنعم به نعمت های دنیا می شوند و افراد گناهکار در همین جا، با مرض و کوتاهی عمر و امثال آن عذاب می شوند.

تا این جا چنین برداشت می شود که دین یهود حتی از دین مسیح هم در این باره عقب تر است؛ زیرا مسیح، عالم بعد از مرگ و قیامت و روز حساب را _ گرچه با کیفیت مخصوص به خود _ قبول دارد و قایل است که همه بعد از مردن، دوباره زنده می شوند و نیکان حیات ابدی می یابند؛ اما دین یهود می گوید: هرچه هست، در همین دنیا است.

با این وجود، بعضی از فرقه های یهود؛ یعنی فرقه فریسی، قایل به حیات بعد از مرگ شده است؛ به این بیان که صالحان از بین اموات بر خواهند خواست و در همین زمین با خدا در ملک مسیح شریک خواهند شد؛ حکومتی که در آخرالزمان برای نجات مردم از گناه و ضلالت خواهد آمد. یهود قایل است در آینده، مسیح موعود ظهور خواهد کرد و ضمن نجات قوم بنی اسرائیل از بدبختی و اسارت و برپایی حکومتی از نسل داوود، بنای هیکل را تجدید خواهد نمود. بنابراین حیات اخروی در نظر این فرقه، همان حیات دنیوی است، منتهی همراه کامیابی و پیروزی که بعد از ظهور مسیح محقق می شود. این نظریه چند خصوصیت دارد: 1. عالم آخرت، غیر از این عالم مادی نیست. 2. زنده شدن تنها در خصوص افراد صالح است و گناهکاران دیگر زنده نمی شوند، تا به جزای عمل خود برسند؛ بلکه جزای آنان همان گرفتاری های دنیایی بوده است. 3. درباره صالحان هم اشاره به این مطلب ندارد که آیا