آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 203

ماده است، بر می گردند؛ اما از طرفی طبق بیان پولس، بدن جسمانی ملکوت خدا را ارث نمی برد؛ چون فاسد شدنی، فاسد ناشدنی را به ارث نمی برد؛ پس باید بدن جسمانی به گونه ای متحول شود که پذیرای ملکوت الهی باشد و بتواند دوام پیدا کند.(1) و این بدن که خاصیت فساد پذیری دارد، باید قابلیت فساد و نیز مرگ را از دست بدهد. از طرفی مقصود، روحانیت محض که جدای از عالم مادی باشد، نیست؛ پس جمع بین مطالب، این است که با یک بدن جدید و ویژه آن عالم، محشور می شود که هویت خودش را حفظ می کند؛ ولی هویت مادی ندارد. یک موقف متوسط و شکلی بین مادیت و روحانیت:

یدرع الجسد بفساد، و یقوم بلافساد؛ یزرع بهوان، و یقوم بجهد، یزرع بضعف، و یقوم بقوه، یزرع جسد حیوانی و یقوم جسد حیوانی.(2)

مقصود از قیامت اموات تنها به کمال رسیدن فرد نیست؛ بلکه به کمال رسیدن کل عالم وجود است. روح خداوند در عالم و تاریخ فراگیر خواهد شد و در این روز است که مسیح، ملک را تسلیم پدر می کند:

و یومئذ یسلم یسوع المسیح ملکه للاب، و یکون الله کلا فی الکل.

از این مطالب چند چیز برداشت می شود: 1. مسیحیت نیز مانند بعضی ادیان الهی، قایل به قیامت و روزی است که همه افراد به جزای عمل خود می رسند؛(3) 2. معتقد است انسان، با بدن جسمانی محشور می شود و این، ویژه آن عالم و ابدی بودن آن است؛ 3. خوبان و صالحان حیات ابدی می یابند. 4. کل عالم و نه فقط انسان، متحول می شود.

زندگی پس از مرگ

در متون مقدس آمده است که در پایان جهان، مسیح برای داوری تمام انسان ها دوباره ظهور می کند و انجیل را به تمام انسان ها آموزش می دهد و همه یهودیان نیز مسیحی می شوند. به علاوه رخدادهای غیر طبیعی، در جهان پدید می آید. پایان

1- عهد جدید، رساله اول پولس به قرنتیان، 15: 50 _ 51.
2- عهد جدید، رساله اول پولس به قرنتیان، 15: 42 _ 44.
3- عهد جدید، رساله اول پولس به قرنتیان، 15: 28.