آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 204

جهان، آغاز روز جزا است و ارواح به کالبد همه باز می گردد، تا نزد خدا حاضر شوند. آن ها که گناهکارند به جهنم می روند و تا ابد از خدا دور می شوند؛ ولی افرادی که دستورات عیسی علیه السلام را عمل کردند، برای همیشه به بهشت می روند. افراد گناهکاری که واقعاً توبه کردند، ابتدا برای تطهیر از گناه به جهنم و سپس به بهشت می روند.(1)

از منظر مسیحیت، حالت کنونی و دنیایی انسان، رنج کشیدن است که به دلیل نافرمانی از خدا و گناه آدم ابوالبشر است و به همین سبب به زمین آمده ایم؛ بنابراین زمانی از این حالت نجات پیدا می کنیم و رستگار می شویم که از این رنج، رهایی یابیم. خداوند هم به منظور تحقق این امر، عیسی را به سوی مردم فرستاد تا با پیروی از او، مقدمه نجات را به دست آورند. با رهایی از رنج، رهایی از این دنیا هم حاصل می شود؛ زیرا آدم علیه السلام به علت گناه و سرپیچی، به این دنیا فرستاده شد؛ پس طبیعتاً با پاک شدن از گناه و نجات پیدا کردن، دوباره به جهان دیگر که باغ عدن و نزدیکی به خداوند است، منتقل می شود. عالمی که ملکوت خداوند در آن تحقق پیدا می کند و انسان پرهیزکار در سایه ملکوت الهی به قرب الهی می رسد و زندگی راحت و بدون رنج خواهد داشت.

اما به نظر الهیون پروتستان، رهایی از این جهان و رفتن به جهان دیگر رفتن، برای تحقق زندگی ابدی و ملکوت الهی ضروری نیست؛ بلکه آنچه لازم است، پیروی از مسیح است که در این صورت ملکوت و زندگی جاوید در همین دنیا صورت می گیرد. دلیلی ندارد انسان به جهان دیگر رود، تا ابدی و جاودانه شود و ملکوت را مشاهده کند. دلیل بر مدعای ما، در کلمات عیسی وجود دارد:

اینک ملکوت آسمان در میان شما است و دور از دسترس نیست و در این جا و در خود جهان قرار دارد.

یعنی کافی است انسان، به گناه آلوده نشود و به پروردگار خود عشق داشته باشد، تا به قرب الهی دست یافته و روح او به خداوند متصل شود و در نتیجه نامیرا و ابدی شده و به آرامش کامل برسد.

در بخش هایی از کتاب عهد جدید، ملکوت و تحقق وعده الهی، امری باطنی و