آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 252

بین آخرالزمان و مسأله قیامت وجود دارد، این اسلام است که علاوه بر مسأله آخرت و قیامت کبرا که در آن، افراد مؤمن، رستگار و ستمگران به جزای خود می رسند، قایل است که در همین دنیا و در قطعه پایانی آن، مصلح موعود خواهد آمد و با قدرت الهی حاکم بر جهان خواهد شد و همه انسان ها به حقوق واقعی خود خواهند رسید که مراد از اصطلاح آخرالزمان همین معنا است. بر خلاف دین یهود و مسیح که منظور آن ها از رستاخیز مردگان و حضور در دادگاه الهی و زندگی جاوید، زندگی آخرتی می باشد.

امتیاز دین اسلام بر دو دین دیگر، همین است که نجات و پیروزی دین حق در نهایت، هم در دنیا و هم در آخرت می باشد و این باعث امیدواری بیشتر مردم و جامعه می شود. این تفاوت ناشی از دیدگاه اسلام درباره دنیا است که آن را مقدمه و زمینه ساز آخرت می داند.

امید به منجی

در اشتراکات هر سه دین، امید به کسی است که با نیرویی خارق العاده خواهد آمد و اسباب وسایل حکومت جهانی را آماده خواهد کرد، ظلم و ستم را ریشه کن خواهد نمود و عدل و قسط را بر اساس دین خداوند، اجرا خواهد کرد. هر سه دین نیز علایمی برای زمان قبل از آمدن منجی ذکر کرده اند؛ ولی زمان دقیق آن را بیان نکرده اند.

اما اختلافاتی که در مصداق منجی، نام ها و بعضی خصوصیات دیگر وجود دارد، از این قرار است: در دین یهود، منجی با اسامی عبد یهوه، پادشاه موعود، شاه عادل، شبان و عیسی آمده است که همان منجی قوم یهود است؛ اما به عیسایی که به دار کشیده شد، اعتقاد ندارند. برخلاف مسیحیت که قایل است منجی، همان عیسای مصلوب است که سه روز بعد به آسمان رفت و در آخرالزمان نیز با شکوه و جلال از آسمان نازل خواهد شد. البته در دین مسیح، گاهی عنوان پسر انسان آمده که در بعضی موارد، همان عیسی و در موارد دیگر، شخصی غیر از عیسی است که مسیح به آمدن او بشارت داده است و گاهی از آن، به تسلی دهنده تعبیر می شود.

در اسلام، منجی غیر از عیسی علیه السلام و از نسل پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است؛ اما کنار آن، عیسی علیه السلام نیز یاور و مشاور منجی خواهد بود و به او اقتدا خواهد کرد. تفاوت دیگر اسلام با دو دین دیگر در این است که منجی و مصلح، هم اکنون نیز بین مردم است؛ گرچه زمان ظهور