آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 254

نظریه دیگری بین مسلمانان وجود دارد که دین اسلام اساساً در خصوص هزاره گرایی بیانی ندارد و سخنانی درباره هزاره گرایی تنها برداشت بعضی از صاحب نظران و تأویلات آن ها است که مطرح می شود. در این صورت بین ادیان ابراهیمی، تنها در دین مسیح نظریه فوق از رواج و رونق زیادی برخوردار است.

موعودشناسی

اشاره

همه موحدان و مؤمنان بر اساس تعالیم انبیا و مکتب وحی، به حقانیّت ظهور مردی عدالت گستر در آخرالزمان ایمان داشته و دارند؛ شخصیت بی مانندی که جهان پر از ظلم را از عدالت لبریز می کند؛ بنابراین، لحظه شماری برای ظهور منجی موعود، در طول تاریخ و قرون مختلف، بین امت های گوناگون، استمرار داشته است و فقط مغرضان و حاکمان جور سعی داشته اند این حقیقت را محو کنند. بهترین دلیل بر حقانیت موعودباوری و ظهور مصلح بزرگ را می توان وجود این عقیده در ادیان توحیدی و حتی غیر توحیدی دانست.

عقیده به مصلح موعود، نه تنها میان ملل و اقوام مختلف رواج داشته و دارد؛ بلکه نوابغ و اندیشوران غربی به این حقیقت اعتراف کرده اند که جهان در انتظار مردی الهی است که تمام جوامع را زیر یک پرچم و در سایه حکومتی عادل رهبری کند.

ادیان ابراهیمی به طور مشترک به آمدن شخصی نوید می دهند که در پایان جهان خواهد آمد و آینده بشر را از روشنی و نور سرشار خواهد کرد.

دین یهود و کتب مقدس آن ها، به ظهور انسانی اعتقاد دارد که در آینده مناسب، به منظور اصلاح جامعه ظهور خواهد کرد و با امداد از نیروی الهی، همه انسان ها فرمانبردار او خواهند شد. از او با نام های «ماشیح»، «پرهیزکار»، «برگزیده» و امثال آن نام برده اند.

آن گاه در سراسر سرزمین ما، سلامتی و عدالت برقرار خواهد شد. باشد که پادشاه به داد مظلومان برسد و از فرزندان فقیر حمایت کند و ظالمان را سرکوب نماید.(1)

دین مسیح نیز به ظهور منجی و عدالت گستری اعتقاد دارد که یک بار در گذشته