آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 261

در زمینه دین و عبادت نیز، هر سه دین اعتقاد دارند حرکت جوامع رو به عقب است و روز به روز جامعه از معنویات بیشتر فاصله می گیرد. انجام گناه، به علت از بین رفتن قبح آن، علنی و آشکارمی شود و عبادات هم که انجام می گیرد، از معنویت و روح عبادت خالی است. معروف، منکر و منکر، معروف جلوه می کند. نمادهای دین، زیبا ساخته می شود؛ اما تنها ظاهر سازی و ریاکارانه است و عمل کننده واقعی به دین، بسیار کم است. عالمان دین، گاهی از دین و علم خود برای رسیدن به منافع دنیا استفاده می کنند. شاید دلیل این امر، حاکم بودن جوّ مادی گری بر جوامع است؛ لذا بیشتر مردم برای رسیدن به منافع دنیایی خود، دین فروشی می کنند و هر جا لازم باشد، شهادت دروغ می دهند.

اما اختلاف ادیان ابراهیمی در این قسم حوادث، چندان تفاوت ماهوی ندارد و بیشتر اختلافات در بیان مصادیق و توضیح حوادث و ویژگی های معنوی این دوره است که دین اسلام، دارای این خصوصیت است؛ زیرا در اسلام موارد بیشتری وارد شده است؛ مانند رغبت عالمان دین به دنیا، از بین رفتن اعتماد بین افراد و خیانت در امانت، زیبا چاپ شدن قرآن و فراوانی قاریان قرآن در عین حال کم بودن عاملان واقعی به آن، انجام اعمال عبادی به منظور تظاهر و خود نمایی، مردان، شبیه زنان و زنان، شبیه مردان می شوند، هتک نوامیس، دوستی ها ریاکارانه و دشمنی ها واقعی و درونی می شود، به حقوق همسایگان توجهی نمی شود، عهد و پیمان در جامعه بی ارزش می شود و امثال آن.

وقایع معنوی مربوط به متن آخرالزمان دو دسته هستند: دسته اول: وقایعی که در جامعه انسانی و زندگی آن ها رخ می دهد؛ مانند از بین رفتن گناه و فساد در جامعه، برقراری حکومت الهی و دین خداوند، از بین رفتن شرک، بت پرستی و وحدت همه امت ها و اقوام مختلف در دین، که تقریباً سه دین ابراهیمی در این مطالب مشترک هستند. تفصیل بعضی از موارد به شرح زیر است:

1. دین آینده جهان

از نظر ادیان الهی و با استفاده از تعالیم انبیا، به این نتیجه می رسیم که دین انسان ها در جوامع مختلف، یک دین و آن هم توحیدی می شود؛ بت پرستی و شرک از بین می رود و