آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 269

اجتناب ناپذیر دین اسلام و کنار اعتقاد به توحید و یگانگی خداوند است؛ در حالی که در دین یهود، یا اصلا درباره معاد گفت وگو نشده یا بسیار جزئی و محدود بیان شده است.

قیامت

درباره اصل مسأله قیامت و آمدن زمانی که همه انسان ها برای حضور در دادگاه الهی آماده می شوند، به طور اجمال و کلی، بین ادیان ابراهیمی اتفاق نظر وجود دارد؛ زیرا لازمه زندگی جاوید و جزا دادن، برپایی قیامت و حضور همگان است. معنای واژه «قیامت» هم قیام کردن انسان ها و آماده شدن برای زندگی ابدی است.

با این حال، با توجه به ابعاد مختلف ادیان و تفاوت زمانی آن ها و بعضاً تحریف آموزه های دینی، درباره قیامت نیز اختلاف وجود دارد. دین یهود با توجه به قدمت زمانی و تحریف بیشتر، تقریباً از پرداختن به قیامت خالی است. تنها در برخی از اسفار مانند سفر دانیال و ارمیا و به طور پراکنده آمده است؛ آن هم در همین دنیا که آن را بیشتر مخصوص قوم یهود و دیگران را محروم از آن، معرفی می کند. اعتقاد به قیامت، در تمام فرق یهود نیست؛ بلکه تنها فرقه فریسی، به آن اعتقاد دارد.

در بعضی موارد آمده است: تمام افراد نیکوکار و صالح، زنده می شوند و قیامت، فقط برای آن ها رخ می دهد. دین یهود، مکان قیامت و زنده شدن مردگان را اورشلیم می داند و هر کس آن جا دفن شده باشد، مشمول این قانون می شود.

در دین مسیح، با وضوح بیشتری به مسأله قیامت پرداخته شده و حتی اعتقاد دارد خداوند، خدای زندگان است، نه مردگان؛ پس قیامت حتماً رخ خواهد داد و حتی بر خلاف یهود، در بعضی موارد از عهد جدید به قیامت تصریح کرده است؛ مانند:

کسی که جسد و خون مرا بخورد، حیات ابدی پیدا می کند و من در قیامت او را زنده می کنم.(1)

البته سخن دین مسیح، در این که انسان در قیامت با چه بدنی محشور می شود، مختلف و مبهم است؛ بعضی جاها از همین بدن سخن گفته و جای دیگر می گوید: با توجه به این که بدن دنیایی، ظرفیت و استعداد عالم دیگر را ندارد، به کلی متحول و