آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 4

مقدمه

بشر، به اقتضای حبّ ذات و طبیعت جست وجوگر خود که همواره به سرانجام دنیا می اندیشد، قدیم ترین و معتبرترین منابع پاسخ را ادیان الهی و بیشتر مکاتب بشری نشأت گرفته از آن ها می داند.

امید به جهانی روشن در ادیان مذهبی و آسمانی، نه مانند شهرهای آرمانی فلاسفه، جنبه خیالی و نه مانند زاهدان و عارفان، جنبه فردی دارد. ادیان و مذاهب گوناگون از جمله اسلام، آینده جهان را پس از شرح اخبار نگران کننده مربوط به دوران آخرالزمان، روشن و سعادت آمیز معرفی می کنند و ظهور منجی آخرالزمان را وسیله پیدایش این سعادت و افول شقاوت و بدبختی می دانند. اندیشه آخرالزمان در ادیان، بُعد الهی دارد و آینده ای امید بخش و جامعه ای متحد که به جای احکام بشری، نظم الهی بر آن حاکم است.

حکومت، در ادیان الهی به دست مردی است که از هوس ها و امیال حیوانی به دور است. او، مردی کامل و به دور از نقص و خطا و همواره متصل به سرچشمه فیض الهی است؛(1) برای نمونه در عهد عتیق، برقراری سعادت و عدالت در سرتاسر جهان، پیش بینی شده است که به وسیله ماشیح محقق می شود.(2) در عهد جدید نیز مکاشفه یوحنا به طور کامل به حوادث ناگوار آخرالزمان اختصاص یافته و در پایان آن، به