آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 5

برقراری صلح و آرامش جهان تحت حاکمیت مؤمنان اشاره شده است.(1)

دین مبین اسلام هم آیات و روایات بسیاری در این باره ارائه داده است؛ مانند: آیه پنج سوره قصص، آیه 105 سوره انبیا و آیه 55 سوره نور که معتقدان به این دین، در تحقق آن ها شک و تردید به خود راه نمی دهند.

باید توجه داشت که مسأله حکومت منجی و آمدن او، ویژه گروه و دین خاصی نیست؛ بلکه حکومت او، فلسفه ای جهانی است و همه انسان ها، از وجود او بهره مند می شوند؛ زیرا رسیدن به کمال و اجرای عدالت، حق همه انسان ها است.

میان مکاتب بشری، مارکس نیز سعادت جهان را در تصویری از جامعه بی طبقه و بی نیاز از دولت، ارائه می دهد؛ جایی که حکومتی سراسری است و کمون نهایی، همراه مدینه کمونیستی است. پیش بینی های رنه گنون، از افول و فروپاشی تمدن مادی غرب و ظهور مجدد حق که با نظر به داده های آیین های باستان و ادیان ابراهیمی ارائه شده خبر می دهد. نتیجه این که:

1. انسان اندیشور، همیشه به دنبال پاسخ این سؤال است که آیا حرکت جهان، به سوی خیر است یا شر و آیا انسان، در همین دنیای مادی به کمال لایق خود خواهد رسید؟

2. مسأله آخرالزمان و سرانجام آن، در همه ادوار و مکاتب موضوع مورد بحث متکلمان، اندیشوران و فلاسفه موجود است.

3. ادیان ابراهیمی، مطالب فراوانی درباره سیر جهان به سوی آینده ای روشن و پیروزی حق بر باطل دارند.

4. بحث حکومت جهانی واحد و استیلای یک فرهنگ بر همه جهانیان، مهم ترین مسأله قرن اخیر و همان مسأله ای است که ادیان ابراهیمی، با نام حکومت واحد جهانی به دست منجی جهانی، از آن، نام برده اند.