آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 65

زمین لرزه روی خواهد داد؛ ولی این ها پیش درآمد بلاهای بعدی است.(1)

بُعد کیهانی پیش از پایان عالم در دین اسلام

اشاره

اگر قایل شویم که مراد از آخرالزمان در اسلام، دوران حکومت مصلح است، نشانه هایی که در منابع اسلامی ذکر شده، علایم ظهور مصلح است؛ ولی اگر معتقد شویم که مراد از آخرالزمان، دورانی است که به قیامت و انتهای عالم متصل می شود، از علایم برپایی قیامت و اصطلاحاً «اشراط الساعه» می باشد و ظهور منجی نیز خود یکی از آن علایم است. البته تحقق نشانه هایی که در روایات آمده، تنها بیانگر نزدیک تر شدن زمان موعود است؛ اما زمان دقیق را بیان نمی کند. گاهی نیز مشابه آن رخدادها تحقق می یابد و بسیاری را به اشتباه می اندازد.

در روایات اسلامی، برخی نشانه ها، علایم قیامت و برچیده شدن این نسل از بشر شمرده شده اند و در موارد دیگر، علایم ظهور منجی محسوب شده اند. این دو مطلب با هم قابل جمع است؛ زیرا همان طور که پیش تر بیان شد، منظور از آخر الزمان، دوره ای از زندگی بشر است که به پایان عالم منتهی می شود و در این دوره، اتفاقات غیر طبیعی و مهم واقع می شود که حتی برخی از آن ها از اول خلقت واقع نشده و بی سابقه است. یکی از آن وقایع مهم، ظهور منجی و مصلح موعود ادیان است. خداوند به وسیله او، به تمام وعده های خود لباس وجود می پوشاند که برخی نشانه های آخرالزمان، قبل از آمدن منجی و برخی دیگر، بعد از آن محقق می شود. این نشانه ها، در ابعاد مختلف طبیعی یا کیهانی، اجتماعی، اخلاقی و معنوی است. معمولاً نشانه هایی که جنبه منفی و نامطلوب دارد و بیانگر پریشانی و آشفتگی و هرج و مرج است، قبل از ظهور می آید و نشانه هایی که بُعد مثبت دارند و امیدوار کننده هستند، بعد از آمدن منجی تحقق می یابند.

در حدیثی از پیامبر بزرگوار اسلام صلی الله علیه و آله و سلم، نشانه های آخرالزمان ده تا شمرده شده است که یکی از آن ها ظهور مصلح است:

ده چیز پیش از برپایی قیامت، ناگزیر رخ خواهد داد: خروج سفیانی، دجّال، پیدا شدن دود