آخرالزمان در ادیان ابراهیمی صفحه 76

بپرستند و در مقابل، خداوند باید آن ها را مورد کمک و حمایت خود قرار دهد:

اگر مطیع باشید و تمام دستورات مرا اطاعت کنید، آن گاه من دشمن دشمنان شما خواهم شد.(1)

بنی اسرائیل جامعه ای نیست که دربرگیرنده مفهوم شهر یا جامعه یونانی باشد و هر شخص برای تشکیل آن شرکت کند؛ بلکه ملت بنی اسرائیل از تاریخ نشأت گرفته و به وسیله تاریخ خلق شده است. هر شخصی یا فردی مطیع و تابع این تاریخ است. این تاریخ، یک هدیه و موهبت الهی و شاهدی از فیض خداوند است؛ بنابراین بنی اسرائیل، قوم برگزیده در نظر گرفته می شوند؛ اما اگر بنی اسرائیل این فیض الهی را خواستار باشد، باید عهد خود را با خدا نگه دارد، یعنی به تاریخ و آیین خود وفادار بماند.(2)

امید به رهایی

سخن از امید میان اقوام مختلف جایگاه مهمی دارد؛ امید به آینده ای که سعادت بشر را به ارمغان می آورد. این امید، از وعده های الهی توسط انبیای آسمانی سرچشمه می گیرد. شاید اولین امید به آینده که به پیامبران داده شده، درباره حضرت ابراهیم علیه السلام باشد؛ امید به این که فرزندان و ذریّه او در آینده، زیاد خواهند شد و کنعان تا ابد ملک آنان خواهد بود.(3) این وعده درباره قوم موسی هم تکرار شد و خداوند، طبق نقل تورات فرمود:

هر آینه مصیبت قوم خود را که در مصرند دیدم و استغاثه ایشان را از دست سرکاران ایشان شنیدم؛ زیرا غم های ایشان را می دانم. و نزول کردم تا ایشان را از دست مصریان خلاصی دهم و ایشان را از آن زمین به زمین نیکو و وسیع برآورم؛ به زمینی که به شیر و شهد جاری است؛ به مکان کنعانیان و حیتان و آموریان و فرزیان و حویان و یبوسیان.(4)

و در جای دیگر می فرماید:

1- تورات، سفر خروج، 13: 22.
2- با استفاده از: سلسله دروس کلام یهودیت، دکتر محمد ایلخانی، تربیت مدرس قم.
3- تورات، پیدایش، 12: 1_2؛ معجم اللاهوت الکتابی، ص 370؛ آخرالزمان در دین یهود، 60_62.
4- تورات، خروج، 3: 7_9.