منجی در ادیان صفحه 207

ناملایمات زندگی، بردگی و اسارت، قتل عام و ظلم و تعدی بسیار شده است، به این وسیله امید را در دل زنده نگاه دارد تا بتواند تحمل و بردباری و مبارزه را با امید به توان خویش به انجام رساند و با اعتقاد به موعود ایرانیان نیز امیدوارند شکوه و عظمت گذشته خویش را باز یابند.»(1)

آقای اسفندیاری، موبد موبدان و عالم روحانی زرتشتیان می گوید:

«در آیین زرتشتی عقید به موعود آینده یا سوشیانت یکی از عقاید بسیار قدیم ایرانی است و نیاکان ما حتی پیش از زرتشت از آمدن او خبر داده اند و نوید داده اند که امیدوار باشیم، پایان شب سیه سپید است... ما الآن نمازی داریم به نام «نماز تندرستی» که برای عده زیادی از جاودان ها می خوانیم؛ یعنی معتقدیم که نمرده اند. سوشیانت یعنی خیرخواه و نجات دهنده. البته او دین جدید نمی آورد، بلکه عدل و داد و انصاف را در دنیا رواج می دهد. پیش از ظهور او دنیا مثل امروز گرفتار جنگ، جدال، بی انصافی و مردم آزاری است. همراه سوشیانت، ارواح یک عده درگذشتگان نیک اندیش و پارسا خواهند آمد که در رکاب او برای پیشبرد اهدافش همراهی می کنند. البته این ظهور وقتی است که ما (بشریت) زمینه را فراهم سازیم.»(2)