منجی در ادیان صفحه 230

میتریه علاقه خود را به تولد دوباره توشیته متوجه می کنند تا در معیت او به زمین بازگردند.(1) زمان دقیق این واقعه را گفته اند. پس از پری نیروانه شاکیه مونی، دوره افول اجتماعی و جهان شناختی جهان فرا می رسد؛ پنج هزار سال پس از آخرین بودا، آیین از میان می رود و عمر انسان به ده سال تقلیل می یابد. در این زمان چرخه به عقب باز می گردد. زندگی هنگامی سامان می یابد که طول عمر میانگین بر روی زمین به هشتاد هزار سال برسد. در چنین جهانی، با عمر طولانی و محیطی که مناسب آموزه بودا است، یک فرمانروا به نام چَکرَه ورتین(2) (cakravartin) ظهور می کند، که در اندیشه رفاه و بهروزی مردم و حامی آموزه های بودا است. هنگامی که این بهشت موعود فراهم شود، میتریه از آسمان توشیته پایین می آید.(3)

به نظر برخی دانشمندان، اندیشه بودای آینده (موعود) احتمالاً از مفهوم ایرانی سوشیانت رهایی بخش ریشه می گیرد. از این منظر، میتریه نمایانگر تأسیس جهانی است که در آن صلح و فراوانی هست؛ جایی که دَرمَه (آیین) را هم تعلیم می دهند و هم آن را به طور کامل درک می کنند. اما عده ای بر این موضع اند که این مفاهیم پیش از این در هند در زمان شاکیه مونی (بودا) مطرح بوده است.

1- هاجیمه، ناکامورا، 2/459.
2- شاه جهان.
3- لنگستر، لوئیس، میتریه، موعود بودایی، ترجمه علی رضا شجاعی، هفت آسمان، شماره21، سال ششم، 1383، ص213-212.